ODESSA (organizacja)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Organizacja Byłych Członków SS. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

ODESSA (niem. Organisation der ehemaligen SS-Angehörigen, Organizacja Byłych Członków SS) – rzekomo założona pod koniec II wojny światowej z inicjatywy Heinricha Himmlera oraz byłych oficerów SS tajna siatka konspiracyjna, mająca na celu pomoc zbrodniarzom wojennym w ucieczce przed ścigającymi ich aliantami oraz zapewnienie im bezpiecznego życia po wojnie. Brak jest jednoznacznych dowodów jej istnienia, a podane poniżej informacje należy traktować jako kontrowersyjne hipotezy.

Według zwolenników tezy o istnieniu ODESSY dysponowała ona majątkiem oraz międzynarodowymi powiązaniami politycznymi. Działała w Niemczech, Egipcie, Argentynie, Włoszech oraz Szwajcarii. Z jej pomocy korzystali nazistowscy zbrodniarze wojenni tacy jak Adolf Eichmann, Josef Mengele, Franz Stangl, Klaus Barbie[1], Erich Priebke oraz ochotnicy walczący u boku armii niemieckiej na froncie wschodnim.

Członkowie ODESSY jeszcze pod koniec wojny zajmowali się ukrywaniem złota i kosztowności zrabowanych przez Niemców w czasie wojny. Uważa się też, że organizacja ukryła złoto Deutsche Banku, na którego trop wpadli alianci, kiedy znaleźli wiele sztabek złota w lasach na terenie Bawarii i Tyrolu[2][1].

Metoda przerzutu zbrodniarzy[edytuj | edytuj kod]

Zbrodniarze hitlerowscy przez odpowiednich agentów najpierw trafiali do miasteczek w południowych Niemczech, takich jak Oberstdorf, czy Garmisch-Partenkirchen oraz w Austrii, np.: Innsbruck, czy Klagenfurt, a także do okolicznych wsi położonych blisko granic z Włochami i Szwajcarią. Następnie odpowiedni agenci-przewodnicy przeprowadzali esesmanów przez Alpy. Po drugiej stronie granicy inni agenci ułatwiali zbrodniarzom dostęp do Watykanu[3]. Ze względu na udział kleru katolickiego[4], a szczególnie franciszkanów trasę tę nazwano Drogą klasztorów. Motywacją Kościoła było udzielanie pomocy ludziom, którzy zwalczali bolszewizm.

Kierowali się oni do domu przy Via Sicilia w Rzymie, będącym konspiracyjną stacją tranzytową, gdzie otrzymywali paszporty krajów niezależnych od aliantów, takich jak Argentyna czy Chile, a następnie drogą morską dostawali się do kraju, którego paszport posiadali. Proces ten koordynował Biskup Grazu Alois Hudal[5]. Proceder ten opisał Szymon Wiesenthal.

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Sposób działania ODESSY ukazano w książce Fredericka Forsytha "Akta Odessy", na podstawie której nakręcono film pod tym samym tytułem. Postać kata z Rygi ukazana w książce - Eduarda Roschmanna, jest autentyczna i wiąże się ściśle z ODESSĄ. Po premierze filmu wzrosło zainteresowanie Roschmannem ukrywającym się w Ameryce Południowej (Paragwaj) jak i całą organizacją. Wkrótce Roschmann zginął w tajemniczych okolicznościach, co wielu badaczy interpretuje jako zlikwidowanie go przez ODESSĘ w celu zahamowania społecznego zainteresowania oraz siły organizacji, która nawet w połowie lat 70. potrafiła skutecznie bronić swoich interesów[potrzebne źródło]. Wiele informacji o tej organizacji zawarł także Bogusław Wołoszański w książce Testament Odessy.

Dostępne filmy[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ściganie zbrodniarzy hitlerowskich z serii:Tajemnice II Wojny Światowej" (film z 2002, 45 minut), A&E Home Video, Gazeta Wyborcza, Agora 2009
  2. Złoto nazistów z serii:Tajemnice II Wojny Światowej" (film z 2002, 45 minut), A&E Home Video, Gazeta Wyborcza, Agora 2009
  3. Mark Aarons, John Loftus, "Akcja Ocalenie", przeł. Lech Niedzielski, Warszawa 1994
  4. The Catholic Church and the Holocaust Michael Phayer, 1930-1965, Indiana University Press 2000
  5. Mark Aarons, John Loftus, op. cit., wyd. cyt.