Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z OECD)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Organization for Economic Co-operation and Development,
Organisation de Coopération et de Développement Economiques

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju
OECD member states map.svg

     państwa – założyciele

     państwa, które przystąpiły do OECD po jej utworzeniu

Siedziba Francja Paryż
Sekretarz Generalny Meksyk José Ángel Gurría
Utworzenie 30 września 1961

Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (ang. Organization for Economic Co-operation and Development, OECD, fr. Organisation de Coopération et de Développement Economiques, OCDE) – organizacja międzynarodowa o profilu ekonomicznym skupiająca 34 wysoko rozwinięte i demokratyczne państwa. Utworzona na mocy Konwencji o Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju podpisanej przez 20 państw 14 grudnia 1960.

Siedzibą OECD jest Château de la Muette w Paryżu. W ramach systemu OECD funkcjonuje Międzynarodowa Agencja Energetyczna (IEA).

Historia OECD[edytuj | edytuj kod]

OECD zastąpiła Organizację Europejskiej Współpracy Gospodarczej (OEEC), powstałą w 16 kwietnia 1948 dla integrowania odbudowujących się ze zniszczeń wojennych gospodarek państw europejskich, korzystających z pomocy w ramach Planu Marshalla. Początkowo w skład OECD wchodziło 17 państw Europy Zachodniej oraz Stany Zjednoczone, Kanada i Turcja[1] Według słów prezydenta USA, Johna F. Kennedy'ego, działalność OECD miała wzmocnić ekonomicznie sojuszników USA[2] oraz skonsolidować wspólnotę atlantycką, która stała przed szeregiem wspólnym wyzwań ekonomicznych. [3] Kolejnym celem OECD miała być współpraca na rzecz rozwoju najmniej rozwiniętych państw świata.[3]

Cele i działania OECD[edytuj | edytuj kod]

Celem OECD jest wspieranie państw członkowskich w osiągnięciu jak najwyższego poziomu wzrostu gospodarczego i stopy życiowej obywateli. Do dorobku prawnego OECD należą umowy i kodeksy postępowania np. Liberalizacji Przepływów Kapitałowych i Bieżących Operacji Niewidocznych oraz zalecenia, rezolucje i deklaracje – instrumenty nieformalnego nacisku. Oprócz tego OECD wypracowuje „reguły gry” w międzynarodowych stosunkach gospodarczych, tzn. opracowuje i wprowadza w życie wspólne zasady (wytyczne) i normy działania (standardy) w poszczególnych dziedzinach gospodarki. OECD zajmuje się też pomocą dla najbiedniejszych państw. Wpływ OECD na zachowania państw jest większy niż się powszechnie uważa; nie ogranicza się on do oddziaływania tylko na państwa członkowskie, ale dotyczy łącznie około 100 krajów.[4].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • Organy OECD[1]:
    • Rada – naczelny organ OECD. Tworzą ją szefowie stałych przedstawicielstw państw przy OECD. Raz do roku zbiera się na szczeblu ministrów spraw zagranicznych oraz ministrów finansów. Decyzje przez nią podejmowane zapadają jednomyślnie lub w oparciu o konsensus. Rada przede wszystkim zatwierdza budżet oraz podejmuje zasadnicze decyzje o charakterze merytorycznym.
    • Komitet Wykonawczy - zajmuje się wdrażaniem decyzji podejmowanych przez Radę.
    • Sekretariat - podejmuje działania z zakresu bieżącej obsługi OECD. W jego skład wchodzi 11 dyrektoriatów merytorycznych i 5 administracyjno-technicznych. W Sekretariacie OECD zatrudnionych jest około 2 190 osób (stan na koniec marca 2010 roku), z których 23 osoby to Polacy (w tym jedna osoba zatrudniona jako szef wydziału (Head of Division), trzy osoby na stanowisku starszego ekonomisty, 12 osób na stanowisku ekonomisty, jeden statystyk i sześciu asystentów lub sekretarek).
    • Komitety Branżowe - wykonują decyzje podejmowane przez Radę. Ich sesje odbywają się kilka razy w roku. Łącznie Komitetów jest ok. 150. System uzupełniają Grupy Robocze.
  • Organizacje afiliowane przy OECD[1]:

Sekretarze Generalni OECD[edytuj | edytuj kod]

Członkowie OECD[edytuj | edytuj kod]

     Państwa członkowskie

     Państwa aspirujące do członkostwa (2007)

     Państwa zaangażowane we współpracę

Państwa-założyciele (1961)
 Austria  Belgia
 Dania  Francja
 Grecja  Hiszpania
 Holandia  Irlandia
 Islandia  Kanada
 Luksemburg  Niemcy
 Norwegia  Portugalia
 Stany Zjednoczone  Szwajcaria
 Szwecja  Turcja
 Wielka Brytania  Włochy
Państwa, które przystąpiły do OECD po jej utworzeniu (rok przystąpienia)
 Japonia (1964)  Polska (1996)
 Finlandia (1969)  Korea Południowa (1996)
 Australia (1971)  Słowacja (2000)
 Nowa Zelandia (1973)  Chile (2010)
 Meksyk (1994)  Słowenia (2010)
 Czechy (1995)  Izrael (2010)
 Węgry (1996)  Estonia (2010)
Państwa aspirujące do członkostwa w OECD
 Łotwa
 Kolumbia
 Litwa
 Kostaryka

Podczas ministerialnej sesji Rady OECD 16 maja 2007 ministrowie podjęli decyzję w sprawie rozszerzenia OECD. Decyzja przyznaje Sekretarzowi Generalnemu OECD mandat upoważniający do podjęcia rozmów przygotowawczych z pięcioma krajami – Chile, Izraelem, Federacją Rosyjską, Estonią i Słowenią. Podjęto również decyzje o wzmożeniu współpracy z takimi państwami, jak: Brazylia, Chiny, Indie, Indonezja i Republika Południowej Afryki.

Tajwan posiada status obserwatora przy dwóch komitetach OECD, jednak ze względu na swój kontrowersyjny status międzynarodowy nie jest formalnym członkiem organizacji.

Rozmowy akcesyjne z Rosją zostały zawieszone 13 marca 2014 ze względu na kryzys krymski[5].

Członkostwo Polski w organizacji[edytuj | edytuj kod]

Polska jest pełnoprawnym członkiem OECD od 22 listopada 1996[6][7][8][9]. Pierwszym polskim sekretarzem akredytowanym przy OECD, a zarazem najważniejszym negocjatorem po stronie Polski był Mieczysław Szostak. Od maja 1997 r. do października 2001 r. oraz od grudnia 2005 r. funkcję Ambasadora, Stałego Przedstawiciela RP przy OECD pełnił dr Jan Woroniecki. 11 sierpnia 2010 roku placówkę objął dr Paweł Wojciechowski. Udział Polski w składce członkowskiej płaconej na rzecz OECD w 2010 roku wynosi 1,201%.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Andrzej Nowak: Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W: Teresa Łoś-Nowak: Organizacje w stosunkach międzynarodowych. Istota - mechanizmy działania - zasięg. Wyd. 4. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 365. ISBN 83-229-2520-4.
  2. presidency.ucsb.edu: Annual Message to the Congress on the State of the Union (ang.). 30 stycznia 1961. [dostęp 1 lipca 2014].
  3. 3,0 3,1 presidency.ucsb.edu: Statement by the President Following Ratification of Convention Establishing the Organization for Economic Cooperation and Development (ang.). 23 marca 1961. [dostęp 1 lipca 2014].
  4. Według badań prof. Leslie Pala z Carleton University w Kanadzie:XX-lecie KSAP i konferencja NISPAcee. Warszawa: KSAP, 2010, s. 63-64. ISBN 9788361713258.
  5. Rubel najtańszy w historii. Spółki tracą. USA zbiły ceny ropy. Cena za Krym (pol.). wyborcza.pl, 2014-03-14. [dostęp 2014-03-14].
  6. konwencja została podpisana 11 lipca 1996 przez wicepremiera Grzegorza Kołodkę.
  7. Ustawa z dnia 27 września 1996 r. o ratyfikacji Konwencji o Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, która weszła w życie 15 listopada 1996.
  8. 19 listopada 1996 Prezydent RP Kwaśniewski ratyfikował Konwencję.
  9. 22 listopada 1996 przedstawiciel RP złożył u depozytariusza umowy t.j. rządowi francuskiemu dokumenty ratyfikacyjne i z tym dniem RP przystąpiła do konwencji i organizacji.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Nowak: Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju. W: Teresa Łoś-Nowak: Organizacje w stosunkach międzynarodowych. Istota - mechanizmy działania - zasięg. Wyd. 4. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2004, s. 364-365. ISBN 83-229-2520-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]