ORP Żbik (1932)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
ORP „Żbik”
ORP „Żbik” i hulk „Lwów”
ORP „Żbik” i hulk „Lwów”
Historia
Stocznia Chantiers Naval Français w Caen, Francja
Położenie stępki 1927
Wodowanie 14 czerwca 1931
 Marynarka Wojenna
Wejście do służby 20 lutego 1932
Wycofanie ze służby 9 września 1955
Los okrętu złomowany w 1956
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna – 980 ton
podwodna – 1248 ton
Długość 77,95 m
Szerokość 5,45 m
Zanurzenie 4,20 m
Rodzaj kadłuba dwukadłubowy
Napęd
dwa silniki wysokoprężne typu Normand Vickers ośmiocylindrowe łącznej mocy 1800 KM (1324 kW) przy 390 obr/min; dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1200 KM (883 kW) produkcji Societée Alsacienne de Constructions Mecaniques, Belfort 110 V, 250 obr/min.
Prędkość nawodna – 14,5 węzła
podwodna – 9,5 węzła.
Zasięg 7000 Mm przy 7,5 węzła
80 Mm przy 4 węzłach w zanurzeniu
Uzbrojenie
1 działo 100 mm
2 km 13,2 mm (1xII)
6 wt 550 mm, 10 torped,
do 40 min
Załoga 5 oficerów + 49 podoficerów i marynarzy.
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

ORP Żbik – polski okręt podwodny typu Wilk, z okresu międzywojennego i II wojny światowej.[1]

Historia i przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

  • 1927położenie stępki (numer stoczniowy 90) w stoczni Chantiers Naval Français w Caen (Francja)
  • 1930
  • 1932
    • 20 lutego – podniesienie polskiej bandery
  • 1939
    • od 1 września – działania w wyznaczonym sektorze. Postawienie zagrody minowej.
    • 25 września – Uszkodzenia i brak paliwa spowodowały konieczność zawinięcia do neutralnego – szwedzkiego portu.
  • 1 października na minie postawionej przez ORP „Żbik” zatonął niemiecki trałowiec „M-85” tracąc 24 marynarzy.
  • 22 stycznia 1940 roku na minie postawionej przez ORP Żbik zatonął niemiecki trawler Muehlhausen PG – 314 tracąc 14 marynarzy [całą załogę].
  • 1939-1945
  • 1945
    • 5 września – oficjalne przejęcie okrętów od władz szwedzkich
    • 21 października – podniesienie polskiej bandery na okrętach i wyjście w eskorcie szwedzkich trałowców do Gdyni
    • 25 października – przybycie na redę portu w Gdyni
    • 26 października – okręty zacumowały w porcie wojennym w Oksywiu
    • 28 października – uroczyste powitanie okrętów przez członków rządu i wojska
  • 1953
    • zdobywa miano przodującego okrętu Marynarki Wojennej
  • 1955
  • 1956złomowanie

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

  • Wyporność:
    • nadwodna – 980 ton
    • podwodna – 1248 ton
  • Wymiary:
    • długość – 77,95 m
    • szerokość – 5,45 m
    • zanurzenie – 4,20 m
  • Głębokość zanurzenia:
    • dopuszczalna – 80 m
    • maksymalna – 100 m
    • peryskopowa 7-9 m
  • Napęd:
    • dwa silniki wysokoprężne typu Normand Vickers, ośmiocylindrowe, o łącznej mocy 1800 KM (1324 kW) przy 390 obr/min.
    • dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1200 KM (883 kW) produkcji Societée Alsacienne de Constructions Mecaniques, Belfort 110 V, 250 obr/min.
  • pojemność zbiorników paliwa – 96 ton; dodatkowy zapas paliwa – 43 tony
  • dwie baterie akumulatorów po 100 ogniw.
  • Prędkość maksymalna:
    • nawodna – 14,5 węzła
    • podwodna – 9,5 węzła
  • Zasięg pływania:
    • nawodny: przy prędkości 10 węzłów – 3500 Mm, z dodatkowym zapasem 43 ton paliwa – 7000 Mm
    • podwodny – przy prędkości 5 węzłów – 100 Mm

Zachowane elementy okrętu[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. WEU 1918-1939
  2. Marek Twardowski: "Podwodne drapieżniki" - stawiacze min typu Wilk, w: Morza, Statki i Okręty nr 3/1998, s. 23-26