ORP Wicher (1958)

ORP Wicher
Historia
Stocznia	Stocznia im. A.Żdanowa, Leningrad, ZSRR
WMF ZSRR
Wejście do służby	29 czerwca 1958
Marynarka Wojenna (PRL)
Wycofanie ze służby	1974
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	standardowa – 2240 t pełna – 3181 t
Długość	120,5 m
Szerokość	12 m
Zanurzenie	4,2 m
Prędkość	36 węzłów
Zasięg	3900 Mm/13 w
Załoga	260 ludzi (inne dane 218)
Napęd
2 zespoły turbin parowych o mocy łącznej 60 000 KM, 2 śruby
Uzbrojenie
4 działa 130 mm (2xII), 2 działa 85 mm plot (1xII), 7 działek 37 mm plot. (7xI), 10 wt 533 mm (2xV), bg, 2 mbg, miny
Wcześniejsza nazwa	Skoryj (1951-58, )

Wieża B-2ŁM dział 130 mm artylerii głównej w Muzeum MW w Gdyni

ORP Wicher (II) – polski niszczyciel radzieckiego projektu 30bis (typu Smiełyj / ozn. NATO Skoryi), w służbie polskiej Marynarki Wojennej w latach 1958-1974. Był drugim okrętem o tej nazwie, po niszczycielu z 1930.

Historia

Zbudowany w stoczni im. A.Żdanowa w Leningradzie. Do radzieckiej służby wszedł 28 stycznia 1951 pod nazwą "Skoryj". 29 czerwca 1958 roku został przekazany Polskiej Marynarce Wojennej przez ZSRR – najpierw wydzierżawiony, a w 1965 odkupiony. Wchodził w skład 7 Dywizjonu Niszczycieli na Oksywiu. Brał udział w wizytach kurtuazyjnych, m.in. w Portsmouth. Od 1970 używano go w charakterze bazy pływającej dla 9 Flotylli Obrony Wybrzeża na Helu. Wycofany ostatecznie ze służby pod koniec 1974. Kolejno nosił numery burtowe: 54 i (od 1960) 274.

Polskie niszczyciele tego typu: ORP "Grom" – ORP Wicher

Wizyty zagraniczne:

• 1959 – Brest
• 1960 – Portsmouth, Rostock, Leningrad
• 1965 – Helsinki
• 1967 – Edynburg, Sztokholm
• 1968 – Helsinki, Rotterdam, Rostock

Dowódcy:

• 1958-1961: kpt. mar. Henryk Koryciński
• 1961-1965: kmdr ppor. Andrzej Ujazdowski
• 1965-1969: kpt. mar. Tadeusz Moskwa
• 1969-1970: kmdr ppor. Józef Wołczyński
• 1970-1974: kmdr ppor. Tadeusz Pabis

Dane techniczne

• Wyporność:
  • standardowa – 2240 t
  • maksymalna – 3181 t,
• Wymiary:
  • długość całkowita – 120,5 m
  • szerokość 12 m
  • zanurzenie 4,2 m
• Napęd: 2 zespoły turbin parowych Parsona z przekładnią o mocy łącznej 60 000 KM, kotły opalane ropą, 2 śruby
• Prędkość maksymalna 36 węzłów
• Zasięg: 3900 Mm/13 w
• Załoga: 260 ludzi (inne dane 218)

Uzbrojenie

• 4 działa 130 mm w dwóch, zamkniętych, dwudziałowych wieżach typu B-2ŁM (2xII)
  • długość lufy L/50 kalibrów
• 2 działa plot. 85 mm L/52 w zamkniętej, dwudziałowej wieży na rufie typu 92-K (1xII)
• 7 automatycznych działek plot. 37 mm L/73,5 na pojedynczych podstawach 70-K (7xI)
• 10 wyrzutni torpedowych 533 mm w dwóch obrotowych aparatach (2xV)
• 2 podpokładowe wyrzutnie bomb głębinowych
• 2 miotacze bomb głębinowych
• 2 tory minowe

Zachowane elementy

• Skansen broni morskiej na Helu
  • wirnik turbiny parowej (zdjęcie)
• Muzeum MW w Gdyni
  • wieża artylerii głównej 130 mm
  • wieża dział przeciwlotniczych 85 mm
  • aparat torpedowy
  • stanowisko kierowania ogniem
  • wrak zatopiony na terenie jednostki wojskowej w zachodniej części Helu, jako falochron. Widoczny z falochronu Helskiego portu.

Plany i modele

• Plany Modelarskie nr 126 z 1985 i 150 z 1989.

Zobacz też

• pierwszy okręt o tej nazwie