Obciążenie powierzchni (lotnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obciążenie powierzchni – w aerodynamice lotniczej, stosunek ciężaru (w kG) statku powietrznego do jego powierzchni (w m2) nośnej. Jeden z podstawowych parametrów statku powietrznego, silnie korelujący m.in. z zakresem prędkości eksploatacji.

Ogólnie, większe wartości obciążenia powierzchni występują w statkach osiągających większe prędkości. W przypadku szybowców, proste zwiększenie obciążenia przez dodanie balastu powoduje wzrost prędkości bez utraty - w przybliżeniu - doskonałości.

Duże wartości obciążenia powierzchni skorelowane są także z dużymi prędkościami minimalnymi statku. Między innymi dlatego statki powietrzne często stosują (oprócz innych) urządzenia zwiększające powierzchnię nośną przy lądowaniu (np. klapy Fowlera), co zmniejsza (do lądowania) obciążenie i pozwala na bezpieczną redukcję prędkości.

Typowe wartości obciążenia powierzchni to ok 1-20kG/m2 dla ptaków, 4 dla paralotni, 20-60 dla szybowców, 50-70 dla awionetek, 150-170 dla myśliwców okresu II wojny światowej, 300-500 dla współczesnych myśliwców, 600-800 dla współczesnych dużych samolotów liniowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Thom, Trevor. The Air Pilot's Manual 4-The Aeroplane-Technical. 1988. Shrewsbury, Shropshire, England. Airlife Publishing Ltd. ISBN 1-85310-017-X
  • "Mechanika Lotu" - Władysław Fiszdon