Obediencja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Obediencja (z łac. oboedientia – posłuszeństwo) historycznie miała dwa znaczenia:

  • Podział na dwa obozy: obediencja papieży rzymskich i obediencja papieży awiniońskich w czasie schizmy w Kościele katolickim (13781417). W tym czasie także zakony dzieliły się na obediencje, np. zakon karmelitów czy zakon dominikanów, a podziały te ulegały zatarciu po przywróceniu jedności w świecie katolicyzmu.
  • W terminologii masońskiej obediencja wolnomularska to struktura złożona z kilku samodzielnych lóż. Jest to jednostka niezależna, bez władzy zwierzchniej i bez dalszych rozgałęzień. Obediencje przyjmują przeważnie organizacyjne formy prawne oparte na ustawach o stowarzyszeniach kraju, w którym się znajdują. W Polsce funkcjonują obediencje Wielkiej Loży Narodowej Polski, Wielkiego Wschodu Polski, Polska Federacja Międzynarodowego Zakonu Masońskiego Obrządku Mieszanego Le Droit Humain.

W chrześcijaństwie[edytuj | edytuj kod]

W Kościele rzymskokatolickim obediencja ma kilka znaczeń:

  • Posłuszeństwo do jakiego zobowiązani są wierni wobec papieża i biskupów, będących w jedności z papieżem, w sprawach wiary i moralności (duchowa władza Kościoła nad wiernymi).
  • Posłuszeństwo jako przysięga składana przez duchownych katolickich i osoby konsekrowane[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. (por. kan. 601 KPK)