Objaw Argylla Robertsona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Objaw Argyll Robertsona – to patologiczny objaw występujący podczas badania odruchów źreniczych na światło i akomodację (nastawienie).

Znamienne dla tego objawu cechy to:

  • brak zwężenia źrenicy przy jej oświetleniu – brak bezpośredniej i konsensualnej reakcji źrenic na światło,
  • prawidłowa reakcja źrenic (zwężenie) na zbliżający się przedmiot – zachowany odruch źrenic na zbieżność i nastawność,
  • powolne rozszerzanie źrenic w ciemności,
  • obuoczny charakter zmian.

Dodatni objaw Argylla Robertsona świadczy o uszkodzeniu dośrodkowej drogi odruchowej (zwykle okolicy okołowodociągowej śródmózgowia) przed osiągnięciem jądra nerwu III.

Do chorób wywołujących go należą:

Obecność tego objawu poucza nas także, że w obrębie śródmózgowia włókna odruchu na światło są rozdzielone od włókien odruchu na akomodację.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa objawu upamiętnia jego odkrywcę, szkockiego oftalmologa i chirurga Douglasa Argylla Robertsona (1837-1909). W 1869 napisał dwa artykuły opisujące objaw u pacjentów z kiłą.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Tatoń, Anna Czech Ogólna diagnostyka internistyczna (Warszawa 1991) ISBN 83-200-1496-4

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.