Objaw Spaldinga

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Objaw Spaldinga (ang. Spalding sign) – objaw śmierci płodu, widoczny w badaniu radiologicznym. Polega na dachówkowatym zachodzeniu na siebie kości czaszki[1]. Został opisany w 1922 roku przez amerykańskiego ginekologa Alfreda Bakera Spaldinga[2].

Przypisy

  1. Położnictwo i ginekologia. Grzegorz H. Bręborowicz (red.). Wydawnictwo Lekarskie PZWL, s. 148, 341. ISBN 832003082X.
  2. Spalding's sign w bazie Who Named It (ang.)

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.