Oblężenie Almeidy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Almeidy
Wojny napoleońskie w Hiszpanii i Portugalii
Fortress of Almeida.jpg
Fortyfikacje Almeidy
Czas 25–27 sierpnia 1810
Miejsce Almeida w pobliżu Coimbry
Terytorium Portugalia
Wynik zwycięstwo francuskie
Strony konfliktu
Cesarstwo Francuskie Zjednoczone Królestwo
Portugalia
Dowódcy
Michel Ney William Cox
Siły
16 000
100 dział
5 000
100 dział
Straty
378 zabitych i rannych 900 zabitych i rannych
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814

Dos de MayoEl BrucCabezónSaragossa (1808)Walencja - Medina del Rio SecoBailénBrilos - RoliçaVimeiro - PancorboValmasedaBurgosGamonal - EspinozaTudelaSomosierraSahagúnBenavente - Saragossa (1809)YevenesCiudad RealCacabelosLa CorunaTalaveraAlmonacidGerona (1809)OcañaAlba de TormesFuengirolaCôaAlmeidaBuçacoPombal - Gebora - Fuentes de OñoroBadajozAlbueraSalamankaVitoriaSan Sebastian - Nivelle - Nive - Orthez - Tuluza

Oblężenie Almeidy – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 25–27 sierpnia 1810 roku w czasie trwania kampanii portugalskiej armii napoleońskiej. Misteczko Almeida położone jest we wschodniej Portugalii, w pobliżu granicy z Hiszpanią.

Leżąca na głównym trakcie łączącym Ciudad Rodrigo z Lizboną niewielka forteczka znalazła się na obszarze działania 65-tysięcznej armii francuskiej dowodzonej przez marszałka André Massénę podczas trzeciej inwazji Portugalii. Licząca 50 tysięcy ludzi anglo-portugalska armia generała Wellingtona była zbyt słaba, by próbować przeszkodzić ewentualnej próbie jej zdobycia.

Siły przeciwników[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po zdobyciu Ciudad Rodrigo 16-tysięczny korpus francuski podszedł pod miasto, rozpoczynając 25 sierpnia oblężenie. Głównodowodzący, marszałek Michel Ney, miał do dyspozycji 14 000 piechoty, 1 000 kawalerii i 1 000 artylerzystów ze 100 działami. Dowodzący obroną brytyjski generał William Cox miał do swej dyspozycji 5-tysięczny portugalski garnizon, w tym trzy bataliony źle wyszkolonej milicji i szwadron jazdy. Na murach rozstawiono około stu różnej jakości dział. Twierdza była dobrze przygotowana do oblężenia, a Francuzi odczuwali braki w zaopatrzeniu, bowiem armia Wellingtona ogołociła kraj ze wszystkiego.

Przebieg działań[edytuj | edytuj kod]

O losach oblężenia zdecydował przypadek. Gdy artyleria francuska rozpoczęła 26 sierpnia ostrzał miasta, któryś z pocisków trafił wprost w główny magazyn amunicji. Nastąpiła potężna eksplozja, w wyniku której śmierć poniosło 600, a rannych zostało 300 dalszych obrońców. Zamek, gdzie znajdował się skład amunicji, przestał istnieć, a ponadto zawalił się fragment umocnień pozwalając na zdobycie miasta szturmem. Nie mogąc – z braku prochu – odpowiadać na ostrzał francuskich dział i naciskany przez załogę Cox był zmuszony poddać się następnego dnia wraz z resztą garnizonu i wszystkimi działami. Francuzi stracili w czasie działań 58 zabitych i 320 rannych.

W czasie oblężenia miała miejsce Bitwa nad rzeką Côa. Wkrótce miało dojść także do Bitwy pod Buçaco.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michael Glover: The Peninsular War 1807–1814: A Concise History. New York: Penguin, 1974. ISBN 0-1413-9041-7.