Oblężenie Almeidy
| Oblężenie Almeidy Wojny napoleońskie w Hiszpanii i Portugalii |
|||||||||||||||||
| Czas | 25–27 sierpnia 1810 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Almeida w pobliżu Coimbry | ||||||||||||||||
| Terytorium | Portugalia | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo francuskie | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814 |
|---|
|
Dos de Mayo – El Bruc – Cabezón – Saragossa (1808) – Walencja - Medina del Rio Seco – Bailén – Brilos - Roliça – Vimeiro - Pancorbo – Valmaseda – Burgos – Gamonal - Espinoza – Tudela – Somosierra – Sahagún – Benavente - Saragossa (1809) – Yevenes – Ciudad Real – Cacabelos – La Coruna – Talavera – Almonacid – Gerona (1809) – Ocaña – Alba de Tormes – Fuengirola – Côa – Almeida – Buçaco – Pombal - Gebora - Fuentes de Oñoro – Badajoz – Albuera – Salamanka – Vitoria – San Sebastian - Nivelle - Nive - Orthez - Tuluza |
Oblężenie Almeidy – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 25–27 sierpnia 1810 roku w czasie trwania kampanii portugalskiej armii napoleońskiej. Misteczko Almeida położone jest we wschodniej Portugalii, w pobliżu granicy z Hiszpanią.
Leżąca na głównym trakcie łączącym Ciudad Rodrigo z Lizboną niewielka forteczka znalazła się na obszarze działania 65-tysięcznej armii francuskiej dowodzonej przez marszałka André Massény podczas trzeciej inwazji Portugalii. Licząca 50 000 ludzi anglo-portugalska armia generała Wellingtona była zbyt słaba, by próbować przeszkodzić ewentualnej próbie jej zdobycia.
Siły przeciwników [edytuj]
Wkrótce po zdobyciu Ciudad Rodrigo 16-tysięczny korpus francuski podszedł pod miasto, rozpoczynając 25 sierpnia oblężenie. Głównodowodzący, marszałek Michel Ney, miał do dyspozycji 14 000 piechoty, 1 000 kawalerii i 1 000 artylerzystów ze 100 działami. Dowodzący obroną brytyjski generał William Cox miał do swej dyspozycji 5-tysięczny portugalski garnizon, w tym trzy bataliony źle wyszkolonej milicji i szwadron jazdy. Na murach rozstawiono około stu różnej jakości dział. Twierdza była dobrze przygotowana do oblężenia, a Francuzi odczuwali braki w zaopatrzeniu, bowiem armia Wellingtona ogołociła kraj ze wszystkiego.
Przebieg działań [edytuj]
O losach oblężenia zdecydował przypadek. Gdy artyleria francuska rozpoczęła 26 sierpnia ostrzał miasta, któryś z pocisków trafił wprost w główny magazyn amunicji. Nastąpiła potężna eksplozja, w wyniku której śmierć poniosło 600, a rannych zostało 300 dalszych obrońców. Zamek, gdzie znajdował się skład amunicji, przestał istnieć, a ponadto zawalił się fragment umocnień pozwalając na zdobycie miasta szturmem. Nie mogąc – z braku prochu – odpowiadać na ostrzał francuskich dział i naciskany przez załogę Cox był zmuszony poddać się następnego dnia wraz z resztą garnizonu i wszystkimi działami. Francuzi stracili w czasie działań 58 zabitych i 320 rannych.
W czasie oblężenia miała miejsce Bitwa nad rzeką Côa. Wkrótce miało dojść także do Bitwy pod Buçaco.
Bibliografia [edytuj]
- Michael Glover, The Peninsular War 1807–1814, Penguin 1974
