Oblężenie Athlone

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Athlone
Wojna irlandzka
River Shannon, Athlone, Co. Westmeath, Ireland - geograph.org.uk - 345361.jpg
Rzeka Shannon i miasto Athlone
Czas 1724 lipca 1690
Miejsce Athlone, pogranicze Westmeath i Roscommon
Terytorium Irlandia
Wynik zwycięstwo Jakobitów
Strony konfliktu
irlandzcy Jakobici Wilhelmici: Anglicy, Holendrzy
Dowódcy
płk. Richard Grace gen. James Douglas
Siły
4 500 żołnierzy
artyleria miejska
12 000 żołnierzy
12 dział
2 moździerze
Straty
nieznane, ale niewielkie ~400 zabitych
Wojna palatynacka oraz w jej ramach: Wojna irlandzka, Wojna króla Wilhelma

BantryCochemMoguncjaBonnWalcourtFleurusBeachy HeadBoyneQuebecStaffardaAughrimLeuzeBarfleur / La HougueNamurSteenkerkeNeerwindenMarsagliaLagosCamaretTerTexelDogger BankZatoka HudsonaCartagena (1697)

Oblężenie Athlone – próba zajęcia miasta przez siły wierne Wilhelmowi III Orańskiemu, bronionego przez załogę wierną Jakubowi II.

Przed walką[edytuj | edytuj kod]

17 lipca 1690 pod miasto podeszły wojska Wilhelmińskie, dowodzone przez gen. Jamesa Douglasa, w sile 12 000 ludzi (w tym: 10 regimentów piechoty i 5 regimentów kawalerii) wraz z artylerią. Dowodzący obroną miasta płk. Richard Grace miał do swojej dyspozycji jedynie 4 500 ludzi (3 regimenty piechoty i niewielkie siły konne) oraz artylerię miejską. Chcąc się skutecznie bronić płk. Grace wycofał swoje siły ze wschodniej części miasta i zburzył jedyny most łączący dwie części miasta, rozdzielone przez rzekę Shannon. Mimo tego, pewny swojej przewagi gen. Douglas zażądał natychmiastowej kapitulacji. W odpowiedzi jednak jego posłaniec został zastrzelony przez płk. Grace'a, który odkrzyknął że będzie się bronić dopóki nie zje swoich starych butów.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczęto dwudniową wymianę ognia. 19 lipca siły Douglasa próbowały przedrzeć się przez rzekę i szturmować miasto ale musiały się wycofać z poważnymi stratami. W tej sytuacji podjęto kolejną wymianę ognia, która trwała do 24 lipca. Tego dnia Douglas otrzymał informację, że pod miasto ciągną posiłki w postaci kawalerii earla Patricka Sarsfilda. Informacja ta w połączeniu z dużymi stratami Wilhelmitów zadecydowała o wycofaniu się sił Douglasa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Colone Richard Grace (eng.) - dostęp: 26 sierpnia 2011;
  2. Blake-Forster Charles, The Irish Chieftains; or, A Struggle for the Crown, Dublin 1872.