Oblężenie Gerony (1809)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Gerony
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814
Girona.defensors.independencia.jpg
Pomnik obrońców Gerony
Czas 6 maja12 grudnia 1809
Miejsce Gerona Hiszpania
Terytorium Hiszpania
Wynik ciężko okupione
zwycięstwo Armii napoleońskiej
Strony konfliktu
Cesarstwo Francuskie Królestwo Hiszpanii
Dowódcy
Pierre Augereau Mariano Álvarez de Castro
Siły
35 000 + 40 dział 5 600
Straty
14 000 zabitych, rannych
i chorych
10 000 zabitych i rannych
3 000 wziętych do niewoli
Wojna na Półwyspie Iberyjskim 1807-1814

Dos de MayoEl BrucCabezónSaragossa (1808)Walencja - Medina del Rio SecoBailénBrilos - RoliçaVimeiro - PancorboValmasedaBurgosGamonal - EspinozaTudelaSomosierraSahagúnBenavente - Saragossa (1809)YevenesCiudad RealCacabelosLa CorunaTalaveraAlmonacidGerona (1809)OcañaAlba de TormesFuengirolaCôaAlmeidaBuçacoPombal - Gebora - Fuentes de OñoroBadajozAlbueraSalamankaVitoriaSan Sebastian - Nivelle - Nive - Orthez - Tuluza

Oblężenie Gerony – oblężenie rozpoczęte 6 maja 1809 roku, czasami nazywane trzecim oblężeniem Gerony (po dwóch bataliach w roku 1808), kosztowało francuską Grande Armée siedem miesięcy ciężkich zmagań dla pokonania hiszpańskiego garnizonu Gerony. Obrońcy miasta trzymali się wyjątkowo dzielnie pod dowództwem generała Álvareza dopóki choroby i głód nie zmusiły ich do kapitulacji 12 grudnia tegoż roku.

Po wstąpieniu Józefa Bonaparte na tron hiszpański w roku 1808, Álvarez był dowódcą załogi cytadeli Montjuïc w Barcelonie. 29 lutego francuskie wojska zajęły miasto. Álvarez gotował się do obrony cytadeli, ale otrzymał rozkaz od swych przełożonych, by oddać twierdzę. W tej sytuacji Álvarez zbiegł z Barcelony i dołączył do sił powstańczych. Tymczasowa junta w Kadyksie mianowała go dowódcą Armii Katalonii i gubernatorem Gerony.

6 maja armia francuska w sile 18 000 bagnetów i szabel pod dowództwem marszałka Augereau obległa miasto. Álvarez miał zaledwie 5600 ludzi pod bronią. Francuzi wprowadzili do akcji 40 baterii dział, które przez następne siedem miesięcy wystrzeliły na miasto około 20 000 granatów i 60 000 kul armatnich. W sierpniu Francuzom udało się opanować zamek Montjuich, główną pozycję obronną. Nie załamany tym de Castro kazał zbudować barykady i okopy wewnątrz miasta i walki trwały kolejne cztery miesiące nim Álvarez, wyczerpany i chory, przekazał dowodzenie w inne ręce. Dwa dni później, 12 grudnia, miasto skapitulowało. Przypuszczalnie około 10 000 żołnierzy i cywilów poległo w jego obronie. Straty francuskie wyniosły około 14 000 ludzi, z których ponad połowa zmarła z wycieńczenia i chorób[1].

Obrona miasta (porównywalna jedynie z walkami o Saragossę) przyczyniła się do znacznych strat francuskich, tak w sile żywej jak i materialnych, a ponadto opóźniała działania armii napoleońskiej na innych teatrach wojny. Walki te przeszły do legendy okresu wojny na Półwyspie Iberyjskim. Pomimo złego stanu zdrowia Álvareza, zwycięzcy uwięzili go w Perpignan, skąd w jakiś czas później przeniesiono go do Figueres, gdzie zmarł prawdopodobnie (według historyków angielskich) otruty[1] w 1810 roku.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 D.Gates, s.172.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • David Gates: The Spanish Ulcer: A History of the Peninsular War. Da Capo Press, 2001. ISBN 0-306-81083-2.