Oblężenie Kserigordon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Kserigordon
I wyprawa ludowa
Roman du Chevalier du Cygne f176v Pierre l'Ermite.jpg
Piotr Pustelnik – przywódca krucjaty ludowej
Czas wrzesień-październik 1096
Miejsce zamek Kserigordon, dzisiejsza Turcja
Wynik zwycięstwo wojsk muzułmańskich
Strony konfliktu
Hughes de Payns.svg Krzyżowcy TurkishEmblem.svg Seldżukidzi
Dowódcy
Renald Kilidż Arslan I
Siły
ok. 6 000 nieznane
Straty
ok. 6 000 zabitych i wziętych do niewoli niewielkie
I wyprawa ludowa

ZemunWieselbergKserigordonCivetot

Oblężenie Kserigordon (wrzesień-październik 1096) – podwójne oblężenie zamku Kserigordon w Anatolii w czasie I wyprawy ludowej. Klęska wojsk krzyżowych.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

Krótko po przetransportowaniu do Azji Mniejszej, wojska krucjaty ludowej przystąpiły do plądrowania okolicznych wsi. W grabieżach przodowały grupy francuskie, które zapuściły się nawet pod mury Nikei – stolicę sułtana Kilidż Arslana I.

Zazdrosne o łupy oddziały niemieckie wyprawiły się w sile ok. 6000 ludzi przeciwko fortecy Kserigordon i zdobyły ten gród po krótkim oblężeniu. Sułtan Kilidż Arslan szybko wysłał silną armię, której zadaniem było odzyskanie fortecy. Wojsko tureckie dotarło pod zamek 29 września i zajęło jedyną studnię w okolicy oraz pobliskie źródło. Krzyżowcy zostali uwięzieni bez wody i bez szans na odsiecz. Mimo to, próbowali wytrzymać, wysysając wilgoć z ziemi, pijąc mocz i krew zwierząt.

Po ośmiu dniach męczarni Renald, nieformalny wódz niemieckiej krucjaty, postanowił poddać zamek w zamian za obietnicę darowania życia. Turcy postawili tylko jeden warunek – krzyżowcy mieli wyrzec się wiary chrześcijańskiej i przejść na islam. Renalda i innych, którzy porzucili wiarę, wzięto do niewoli. Oporni zostali wymordowani[1].

Krótko po tej klęsce doszło do bitwy pod Civetot, w której zginęła większość pozostałych krzyżowców ludowych.

Przypisy

  1. Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom I, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987, s. 125.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]