Oblężenie Mantui (1796-1797)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Mantui
I koalicja antyfrancuska
Lecomte - Reddition de Mantoue, le 2 février 1797, le général Wurmser se rend au général Sérurier.jpg
Obraz Hippolyte Lecomte przedstawiający kapitulację Mantui 2 lutego 1797 roku
Czas Od 4 czerwca 1796 do 1 sierpnia 1796 i od 27 sierpnia 1796 do 2 lutego 1797
Miejsce Mantua (Włochy)
Terytorium Włoskie
Wynik zwycięstwo Francuzów
Strony konfliktu
Francja Austria
Dowódcy
Napoleon Bonaparte
Jean Sérurier
Charles Jennings de Kilmaine
Josef Franz Canto d'Irles
Dagobert Sigmund von Wurmser
Siły
16 000 żołnierzy 14 000-29 676 żołnierzy
Straty
7 000 zabitych i rannych 18 000 zabitych, 16,000 jeńców
I koalicja antyfrancuska

Verdun - Valmy - Jemappes - Mainz - Neerwinden- Mas Deu - Famars - Bellegarde - Perpignan - Hondschoote Peyrestortes - Tulon - Truillas -Wattignies - Kaiserslautern - Froeschwiller - Tourcoing - Tournay - Ushant (Ouessant) - Fleurus (I) - Fleurus (II) - Tripstadt - Groix - Quiberon - Loano - Montenotte - Mondovì - Lodi - Ettlingen - Lonato - Castiglione - Würzburg - Rovereto - Bassano - Arcole - Rivoli - MantuaPrzylądek św. Wincentego - Fishguard - Kamperduin


Wojny wandejskie

Oblężenie Mantui – wydarzenie z czasów wojen napoleońskich. Miało miejsce podczas wojny Francji z państwami I koalicji antyfrancuskiej, było jednym z głównych etapów kampanii włoskiej. Oblężenie trwało od 4 czerwca 1796 do 2 lutego 1797, z krótką przerwą (od 1 do 27 sierpnia 1796). Zakończyło się zdobyciem miasta przez francuską armię dowodzoną przez Napoleona Bonaparte.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Mantua, w 1796 roku była potężną twierdzą, górującą nad dolinami rzek Mincio i Adyga, stanowiącą główny punkt oparcia dla armii austriackich stacjonujących w północnej Italii. Po bitwie pod Lodi, zakończonej zwycięstwem wojsk Napoleona Bonaparte, 13-tysięczny korpus austriacki generała Johanna Beaulieu, schronił w murach twierdzy.

4 czerwca 1976 roku oblężenie twierdzy rozpoczęła 9-tysięczna dywizja generała Jean Seruriera. Na początku lipca sam Bonaparte, z resztą sił stanął pod murami fortecy. Wtedy doszła do niego informacja, że z Tyrolu na odsiecz Mantui nadciąga 50-tysięczna armia austriacka gen. Dagoberta Wurmsera. Napoleon rozporządzał tylko 43 tysiącami żołnierzy i nie mógł jednocześnie oblegać twierdzy i walczyć z armią Wurmsera. Rozważał wtedy możliwość odwrotu. Aby zyskać na czasie wysłał przeciwko Wurmserowi jednego ze swoich najlepszych generałów - Andre Massenę, któremu nie udało się jednak spowolnić tempa marszu Austriaków, ze względu na dysproporcję sił. Następnie posłał z tym samym zadaniem gen Pierre'a Augereaua - on także poniósł porażkę.

W tej sytuacji początku sierpnia Bonaparte wydał rozkaz przerwania oblężenia i rozpoczął odwrót. Wurmsera, pewny zwycięstwa, wkroczył 3 sierpnia do Mantui. Wtedy dotarła do niego informacja, że 20-tysięczna armia Napoleona pokonała pod Lonato, 15-tysięczny korpus gen. Gvozdanovicia maszerujący w drugiej linii, na drodze do Mediolanu. Cofająca się armia Gvozdanovicia została przez Napoleona dopadnięta i ostatecznie rozbita bitwach pod Salo i Brescią.

Pod wrażeniem klęski Wurmser czym prędzej wymaszerował z 24-tysięczną armią spod Mantui, i staczając po drodze szereg potyczek z francuskimi forpocztami, spotkał się z Napoleonem 5 sierpnia pod Castiglione, gdzie poniósł całkowitą klęskę.

27 sierpnia 1796 roku, armia Napoleona wznowiła oblężenie Mantui. Twierdza była już lepiej zaopatrzona a jej garnizon znacznie wzmocniony.

Rozgromiony Wurmser krążył najpierw po górnym biegu rzeki Adygi, skąd planował jeszcze raz spróbować przyjść na pomoc Mantui, jednak 4 września Bonaparte rozbił resztki jego armii pod Bassano.

Nowy austriacki dowódca Józef Alvinczy, wysłany na pomoc Mantui, także nie odniósł sukcesów. Jego armia została rozbita pod Arcole, a potem pod Rivoli, co przypieczętowało los Mantui. Twierdza poddała się 2 lutego 1797 roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Boycott-Brown, Martin The Road to Rivoli. London: Cassell & Co., 2001.
  • David G. Chandler The Campaigns of Napoleon. New York: Macmillan, 1966.
  • David Chandler Dictionary of the Napoleonic Wars. New York: Macmillan, 1979.