Oblężenie Missolungi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Oblężenie Missolungi
Wojna o niepodległość Grecji
Eugène Ferdinand Victor Delacroix 017.jpg
Grecja na ruinach Missolungi, wg Delacroix
Czas 15 kwietnia 1825 - 10 kwietnia 1826
Miejsce południowo-zachodnie wybrzeże Etolii, w Grecji
Wynik zwycięstwo sił turecko-egipskich
Strony konfliktu
Grecja powstańcy greccy Imperium osmańskie Imp.Osmańskie
Dowódcy
Notis Bozaris Ibrahim Pasza
Siły
5 000 powstańców 50 000 żołnierzy
Straty
8 000 zabitych
powstańców i cywili
nieznane
State Flag of Greece (1863-1924 and 1935-1970).svg Wojny grecko-tureckie Flag of the Ottoman Empire.svg

Wojna grecko-turecka (1821-1832) - Gravia (1821) - Chios (1822) - Missolungi (1825-1826) - Navarino (1827) - Wojna grecko-turecka (1897) - Livadeia (1897) - Sarantaporo (1912) - Pente Pigadia (1912) - Sorovich (1912) - Elli (1912) - Korytsa (1912) - Lemnos (1913) - Bizani (1913) - Wojna grecko-turecka (1919-1922) - Aydin (1919) - Gediz (1920) - Sakarya (1921) - İnönü (1921) - İnönü II (1921) - Eskişehir (1921) - Dumlupinar (1922)

Oblężenie Missolungi (zgodnie z tradycją grecką Trzecie oblężenie Missolungi, gr. Τρίτη Πολιορκία του Μεσσολογίου) – oblężenie, które miało miejsce podczas walk o niepodległość Grecji pomiędzy siłami Turków osmańskich a greckimi powstańcami, w okresie od 15 kwietnia 1825 do 10 kwietnia 1826 roku. Siły sułtańskie próbowały zdobyć miasto w roku 1822, ale bezskutecznie. Powróciły w 1825 z liczniejszą piechotą i artylerią oraz z silną eskadrą okrętów mającą zablokować miasto od strony morza. Obrońcy z powodzeniem odpierali kolejne szturmy, ale głód zmusił ich do próby przebicia się przez linie wroga, co udało się tylko niewielkiej części atakujących, gdy większość powstańców zginęła. Wobec braku obrońców miasto zostało zdobyte. Wśród obrońców, najważniejszą grupę stanowili Sulioci, chrześcijanie z mieszanego, grecko-albańskiego obszaru kulturowego, od pokoleń wyłącznie zawodowi żołnierze, w obronie walczący całymi rodzinami[1]

Tło wydarzeń[edytuj | edytuj kod]

Turcy osmańscy po raz pierwszy oblegali Missolungi w 1822 roku. Osmańska flota blokowała miasto od strony morza, podczas gdy siły lądowe prowadziły bombardowanie artyleryjskie miasta. Jednak grecki admirał Andreas Miaoulis na czele grupy lekkich okrętów potrafił skutecznie łamać blokadę i dostarczać oblężonym zaopatrzenie. Wśród obrońców był też angielski poeta romantyczny Byron. Pod koniec roku 1824 Turcy wycofali się do swych baz w Tesalii, a lord Byron zmarł.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po śmierci Byrona Turcy ponownie przystąpili do oblężenia twierdzy. Ich dowódcę, Reşida Mehmed Paszę, wsparł dowódca sił tureckich na Morei Ibrahim Pasza który przybył na czele znacznych sił z drugiej strony Zatoki Korynckiej. Na początku 1826 roku Ibrahim uzyskał znaczne wsparcie w ludziach i artylerii. Jego ludzie nie byli jednak w stanie wedrzeć się na mury fortecy. Wysoki komisarz brytyjski Wysp Jońskich, Frederick Adam, starał się, by obie strony konfliktu zawarły porozumienie, ale bezskutecznie. Admirał Andreas Miaoulis skutecznie łamał (dzięki mniejszym, a szybszym okrętom) turecką blokadę na morzu i dostarczał do fortecy zapasy. Jednak, gdy Turkom udało się zdobyć forteczkę na wyspie Anatolikon, Miaoulis utracił możliwości dalszego działania przeciwblokadowego.

Próba przełamania[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce sytuacja aprowizacyjna pogorszyła się drastycznie. Po niemal rocznym odpieraniu tureckich szturmów przywódcy powstańców, Notis Botsaris, Kitsos Tzavelas i Makris przygotowali plan wyrwania się z okrążenia. Gdy skończyły się ostatnie zapasy żywności, zjedzono psy, koty i szczury, a nadziei na odsiecz czy pomoc nadal nie było, Grecy zadecydowali, że część uzbrojonych mężczyzn wydostanie się z fortecy, przerwie linii tureckie i wyprowadzi kobiety i dzieci na wolność, podczas gdy pozostali będą bić się aż do śmierci. Partyzant Georgios Karaiskakis miałby zaatakować Turków od tyłu i w ten sposób ułatwić oblężonym ucieczkę z miasta. Spośród 9 000 mieszkańców do podjęcia próby ucieczki zdolnych było około 7 000 osób.

Turcy zostali uprzedzeni o planie ucieczki. Kiedy uciekinierzy wydostali się z miasta i zaatakowali linie tureckie napotkali zmasowany ostrzał ze strony nieprzyjaciela, który czekał przygotowany. Wielu Greków, ogarniętych paniką, zawróciło do miasta, wielu poległo. Spośród 7000 ludzi w kolumnie linie turecko-egipskie przerwało zaledwie około 1 000. Następnego dnia rano (Niedziela Palmowa) Turcy wdarli się do miasta. Wielu Greków, by nie dostać się do niewoli, popełniło zbiorowe samobójstwo wysadzając się w powietrze w prochowni. Reszta została wymordowana, a nieliczni sprzedani w niewolę. Turcy wystawili dla postrachu na murach 3 000 ściętych głów.

Rezultaty[edytuj | edytuj kod]

Bohaterska obrona, następnie kaźń miasta, okazały się decydującym argumentem propagandowym na rzecz niepodległości Grecji. Docierające do Europy Zachodniej relacje prasy wywołały falę współczucia i sympatii dla Greków. Tłumnie oglądano w Paryżu był obraz Delacroix pt. Grecja na ruinach Missolungi (1827). Oblężenie zainspirowało też Gioachino Rossiniego do napisania opery Le siège de Corinthe.

Nacisk międzynarodowej opinii publicznej wymusił na rządach Wielkiej Brytanii, Francji i Rosji o podjęcie wspólnej interwencji zbrojnej, która wkrótce doprowadziła do bitwy pod Navarino, z następstwem uzyskania przez Grecję niepodległości. W ten sposób, po czterech latach, także Missolungi ponownie znalazło się w greckich rękach.

Przypisy

  1. źródło: 1821 Narodziny Narodu i Państwa (oryg. gr 1821 Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ") - towarzysząca książkom seria filmów dokumentalnych uwypukla albańsko-chrześcijańskie korzenie Suliotów oraz ogólniej: okoliczność przenikania się i integracji, w tamtym okresie, ethnosów greckiego i chrześcijańsko-albańskiego, aż do utworzenia przez nie wspólnego, nowożytnego państwa i narodu greckiego.


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Artur Bojarski: Navarino 1827, Dom Wydawniczy Bellona, Warszawa 2007, ISBN 83-11-10675-8
  • Peter Harold Paroulakis: The Greeks: Their Struggle for Independence, Hellenic International Press 1984, ISBN 0-9590894-0-3
  • 1821 Narodziny Narodu i Państwa - (oryg. gr 1821 Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ"), praca zbiorowa, kier. naukowe prof. Thanos Weremis, wyd I, Skai Biblio, Ateny 2010

Na mapach: 38°22′06″N 21°25′42″E/38,368333 21,428333