Oblaci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Misjonarze oblaci M.N.
Dewiza: Głosić Ewangelię ubogim posłał mnie Pan
Pełna nazwa Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej
Nazwa łacińska Oblati Mariae Immaculatae
Skrót zakonny OMI
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Założyciel Św. Eugeniusz de Mazenod
Data założenia 25.01.1816
Data zatwierdzenia 17.02.1826
Przełożony O. Louis Lougen OMI
Liczba członków 4500 (2011)
Strona internetowa

Misjonarze oblaci M.N., Zgromadzenie Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (OMI)zgromadzenie zakonne założone 25 stycznia 1816 roku przez późniejszego biskupa Marsylii Św. Eugeniusza de Mazenoda, a zatwierdzone w 17 lutego 1826 roku przez papieża Leona XII. Obecnie generałem zgromadzenia jest O. Louis Lougen OMI - oblat pochodzenia amerykańskiego[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zgromadzenie zostało założone przez św. Eugeniusza de Mazenoda, późniejszego biskupa Marsylii, 25 stycznia 1816 roku w Aix-en-Provence (Prowansja). Na początku znalazł on 4 ochotników, którzy podzielali jego zapał i chcieli poświęcić się odnowie spustoszonego przez rewolucję francuską Kościoła. Ta wspólnota księży nosiła pierwotnie nazwę "Misjonarzy Prowansji". Poświęcali się oni przede wszystkim odnowie moralnej ludu francuskiego poprzez głoszenie rekolekcji i misji świętych.

W 1823 roku, po nominacji stryja św. Eugeniusza na biskupa, Eugeniusz został mianowany wikariuszem generalnym w Marsylii. W 1825 roku o. Eugeniusz zaczął starać się o papieskie zatwierdzenie Zgromadzenia i uzyskał je 17 lutego 1826 roku. Papież Leon XII zatwierdził Zgromadzenie pod nazwą "Misjonarze Oblaci Najświętszej i Niepokalanej Panny Maryi". Zgromadzenie liczyło wtedy zaledwie 20 oblatów i 8 nowicjuszy skupionych w 4 domach zakonnych.

W dniu śmierci świętego Eugeniusza de Mazenoda założone przez niego Zgromadzenie liczyło 414 członków i miało placówki w Europie, w Ameryce Północnej i Środkowej, w Azji i w Afryce.

Po śmierci ojca założyciela oblaci rozszerzyli swoją działalność misyjną na pozostałe kontynenty, tzn. na Australię i Oceanię oraz Amerykę Południową.

Misjonarze oblaci M.N. w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W Polsce oblaci są obecni od 1920 roku. Oblaci pracują w 21 domach: Poznaniu, Obrze, Świętym Krzyżu, Markowicach, Bodzanowie, Gdańsku, Gorzowie Wielkopolskim, Grotnikach, Iławie, Katowicach, Kędzierzynie-Koźlu, Kodniu, Laskowicach, Lublinie, Lublińcu, Kokotku, Siedlcach, Warszawie, Wrocławiu, Łebie i Zahutyniu. Dom prowincjalny znajduje się w Poznaniu. Domy formacyjne znajdują się w Obrze - Wyższe Seminarium Duchowne i na Świętym Krzyżu - nowicjat.

Od 2010 do 2014 r urząd prowincjała Polskiej Prowincji Misjonarzy Oblatów pełnił ks. Ryszard Szmydki OMI. Aktualnie pełniącym obowiązki prowincjała jest ks. Andrzej Korda OMI.

Święci i błogosławieni[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. biografia (ang.). [dostęp 10 września 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]