Obodryci
Obodryci, Obodrzycy, Obodrzyce to grupa plemion słowiańskich należąca do Słowian połabskich. Do grupy tej zaliczano: Obodrzyców właściwych (Reregów), Połabian, Wagrów, Warnów, Glinian, Bytyńców, Smolińców, Morzyczan.
Inne spotykane nazwy grupy plemion obodryckich: Obotriti, Abitrices, Abotriti, Abotridi, Abodriti, Abdriti, Habitriti, Obriti, Abatereni, Obotriten. Geograf Bawarski podaje, że na ziemi obodrzyckiej znajdowały się 53 grody słowiańskie.
Spis treści |
[edytuj] Lokalizacja
Obodrzyci zamieszkiwali tereny dzisiejszej Meklemburgii-Pomorza Przedniego oraz Szlezwik-Holsztynu landów znajdujących się obecnie w granicach Niemiec. Od zachodu poprzez Limes Saxoniae graniczyli z Sasami od wschodu i południowego wschodu z plemionami wieleckimi.
[edytuj] Historia
W 798 książę obodrzycki Drożko zwycięża Sasów w bitwie nad Święcianą. W 808 Duńczycy pod przywództwem Godfreda najeżdżają na ziemie obodrzyckie. Plemiona Smolińców oraz Linonów (Glinian) odłączają się od Związku Obodrzyckiego, a Drożko ucieka na wygnanie. Rok później powraca i odbywa się wyprawa odwetowa na Wieletów, a tereny zamieszkane przez Smolińców zostają podbite. Tego samego roku Drożko zostaje zamordowany z rozkazu króla duńskiego Godfreda w osadzie Rerik. W 810 kolejna wyprawa odwetowa Wieletów na ziemie obodrzyckie.
W 844 Ludwik Niemiecki najeżdża Obodrzyców. Podczas walki ginie władca - książę Gostomysł. Władza przechodzi w ręce naczelników plemiennych. Rozdrobniona władza powoduje osłabienie Związku Obodrzyckiego.
W 954 wybucha wielkie powstanie antyniemieckie koalicji Obodrzyców i Wieletów. Siły niemieckie wsparło słowiańskie plemię Ranów. Koalicja słowiańska poniosła decydującą klęskę nad Reknicą 16 października 955. W bitwie tej zginął książę obodrzycki Stojgniew. Niepokoje trwały aż do roku 960.
W 984 książę Obodrzyców Mściwój wziął udział w zjeździe w Kwedlinburgu, gdzie zebrali się niemieccy wielmoże, którzy chcieli poprzeć Henryka Kłótnika na tron cesarski.
Okres 1018-1029 jest okresem konfliktów wewnętrznych wśród Obodrzyców. Po wygnaniu księcia Mścisława oraz odepchnięciu Sasów za Łabę Wielkie Księstwo Obodrzyców staje się znów pogańskie. Po zniszczeniu wszelkich śladów chrześcijaństwa rozpoczęły się wewnętrzne walki o władzę. W ciągu 10 lat do władzy kolejno dochodzi kilku książąt, z których ostatnim jest Przybigniew zwany z niemiecka Udo. Wbrew woli swojego ludu nawiązywał on stosunki z Sasami, ochrzcił swego syna i przyjął wiarę chrześcijańską. Nie chciał jednak przyjąć saskiej zwierzchności i jako "zły chrześcijanin" został przez Sasów zamordowany. Jego syn Gotszalk opuścił klasztor i wróciwszy do rodzinnego kraju usiłował pomścić ojca, lecz został pokonany i uwięziony. Obodrzyce powołali na wiecu następnego władcę Racibora - jednego z książąt plemiennych oddanych starej wierze, który zjednoczył ponownie Związek Obodrzycki.
W 1147 rozpoczyna się krucjata połabska przeciw Obodrzytom. Książę Niklot stawia zacięty opór i udaje mu się zniszczyć okręty najeźdźców. Krzyżowcy oblegają nawet Szczecin, będący grodem, który już wtedy przyjął chrzest. Nie potrafiąc pokonać Niklota, Niemcy zawierają z nim pokój oraz sojusz militarny. Sojusz ten nie zabezpiecza jednak państwa Niklota przed upadkiem.
[edytuj] Ciekawostki
Johann Heinrich Voss niemiecki poeta i tłumacz identyfikował się z Obodrytami i uważał się za ich potomka.
[edytuj] Bibliografia
- Turasiewicz A., Dzieje polityczne Obodrzyców od IX wieku do utraty niepodległości w latach 1160 - 1164, Warszawa 2004, ISBN 83-88508-65-2
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Linki zewnętrzne
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
