Obrót zewnętrzny na główkę

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obrót zewnętrzny na główkę – sposób zmiany poprzecznego położenia płodu w macicy na położenie podłużne główkowe. Manewr wykonuje lekarz położnik przez powłoki brzuszne ciężarnej. Jedną ręką odpychane są ku górze pośladki płodu, drugą ręką równocześnie kieruje się główkę w stronę wchodu miednicy. Zastosowanie tokolityków przed tym manewrem poprawia skuteczność metody[1].

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Próbę obrotu zewnętrznego można wykonać:

  • poniżej 36. tygodnia ciąży gdy płód waży < 2000 g
  • po ukończonym 36. tygodniu ciąży, gdy płód waży 2000–4000 g[2]

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Możliwe powikłania obrotu zewnętrznego[1]:

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obrót zewnętrzny na główkę znano i stosowano już za czasów Hipokratesa[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Położnictwo i ginekologia. Grzegorz H. Bręborowicz (red.). Wydawnictwo Lekarskie PZWL, ss. 413 ISBN 83-200-3082-X
  2. Michał Troszyński: Położnictwo - ćwiczenia : podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 225–227. ISBN 83-200-2757-8.
  3. Zbigniew Słomko (red.) Ginekologia T. 1. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2008 ISBN 9788320036084

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.