Obrożnik rdzawokarkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obrożnik rdzawokarkowy
Melanopareia torquata[1]
(Wied-Neuwied, 1831)
Obrożnik rdzawokarkowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd śpiewające
Podrząd tyrankowce
Rodzina obrożniki
Rodzaj Melanopareia
Gatunek obrożnik rdzawokarkowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Obrożnik rdzawokarkowy (Melanopareia torquata) – gatunek małego ptaka z rodziny obrożników. Występuje w Ameryce Południowej.

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżnia się następujące podgatunki[3]:

  • M. t. torquata (Wied-Neuwied, 1831) - wschodnia Brazylia
  • M. t. rufescens Hellmayr, 1924 - centralna Brazylia i północno-wschodni Paragwaj
  • M. t. bitorquata (d'Orbigny & Lafresnaye, 1837) - wschodnia Boliwia
Środowisko

Płaskie, trawiaste obszary z krzewami[4].

Morfologia

Długość ciała wynosi około 12,7 cm[5], w tym ogona 55-73 mm i dzioba 10-13 mm[6]. Na całej długości głowy biegnie przechodzący przez oko czarny pas. Brew biała, oddzielona od szarego wierzchu głowy czarnym paskiem. Gardło żółtawe, oddzielone od płowej piersi czarną półobrożą. Skrzydła i ogon brązoworude, pokrywy skrzydłowe posiadają białe obrzeżenie. Pomarańczowy kark. Dziób szaroniebieski.

Lęgi

Poniższe dane pochodzą z badań przeprowadzonych w Brazylii w 2006 roku. Gniazdo mieści się w kępie trawy, z której jest zbudowane. Ma kulisty kształt, posiada boczne wejście. W lęgu dwa zielononiebieskie jaja, o wymiarach około 20,3x15,6 mm. Inkubacja trwa 15-18 dni. Długość stępu pisklęcia wynosi 7,1 mm. Gniazdo bardzo podobne do gniazda obrożnika oliwkowego (M. maximiliani); znacznie różni się od gniazd krytonosów (Rhinocryptidae), do których wcześniej zaliczano obrożniki[7].

Przypisy

  1. Melanopareia torquata, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. BirdLife International 2012. Melanopareia torquata. W: IUCN 2015. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2014.3. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2015-03-14]
  3. Frank Gill, David Donsker: Antthrushes, antpittas, gnateaters, tapaculos & crescentchests (ang.). IOC World Bird Names (wersja 5.1), 2015. [dostęp 2015-03-14].
  4. M.F. Kanegae, G.I. Levy, S.R. Freitas. Habitat use by Collared Crescentchest (Melanopareia torquata) in a Cerrado in southeastern Brazil: implications for management. „Brazilian Journal of Biology”, 2012. 
  5. Catalogue of the Birds in the British Museum. T. 15. 1890, s. 56.
  6. Lord Rothschild, Ernst Hartert & K. Jordan. Review of the Birs collected by Alcide d'Orbigny in South America. „Novitates Zoologicae”. 28, 1921. Londyn. 
  7. Daniel Tourem Gressler & Miguel Ângelo Marini. Nest, eggs and nestling of the Collared Crescentchest Melanopareia torquata in the Cerrado region, Brazil. „Revista Brasileira de Ornitologia”. 15, 2007.