Obrona dwóch skoczków

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Obrona dwóch skoczków

Obrona dwóch skoczków jest debiutem z grupy debiutów otwartych, rozpoczynającym się od posunięć:

  1. e4 e5
  2. Sf3 Sc6
  3. Gc4 Sf6

Pierwsze analizy debiutu ukazały się w roku 1580, a ich autorem był Giulio Polerio. Pod koniec XIX wieku obronę dwóch skoczków stosował Michaił Czigorin, zaś w późniejszych latach m.in. Paul Keres, Michaił Tal i Borys Spasski.

Z uwagi na otwarty charakter i niekiedy ostrą grę, polecany jest szachistom, którzy przestudiowali różne warianty (w otwartych debiutach łatwiej zostać czymś zaskoczonym). Obrona dwóch skoczków powstała w odpowiedzi na poszukiwania ze strony czarnych alternatywy do partii włoskiej (1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gc4 Gc5). Różnicę między partią włoską, a obroną dwóch skoczków stanowi trzeci ruch czarnych.

W szachowej encyklopedii debiutów obrona dwóch skoczków oznaczona jest kodami od C55 do C59.

Wybrana literatura[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]