Obrona polska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Obrona polska

Obrona polska – oznaczony kodem A40 ECO rzadko stosowany debiut zamknięty, wprowadzony do praktyki turniejowej przez Aleksandra Wagnera w roku 1913 i charakteryzujący się posunięciami:

  • 1.d4 b5

Idea tego otwarcia polega na:

  • rozwinięciu hetmańskiego gońca czarnych na pole b7, skąd, wzdłuż przekątnej a8-h1 oddziałuje on na skrzydło królewskie białych, a przede wszystkim kontroluje ważny punkt e4.
  • dzięki obecności piona na polu b5 czarne mogą walczyć o przewagę przestrzeni na skrzydle hetmańskim.
  • obrana przez czarne strategia nie narzuca zwykle forsownych rozwiązań w początkowej fazie gry, ewentualna erudycja przeciwnika traci na znaczeniu.

Tym niemniej, praktyka wykazuje, że po naturalnym, rozwojowym ruchu 2.e4! Gb7 białe mogą walczyć o przewagę za pomocą posunięć f3, Sd2, Gd3, G:b5, a nawet d5 lub e5.

Ciekawe jest, że po 2.e4 a6 gra przechodzi na tory równie rzadkiej tzw. obrony manchesterskiej (St. George), będącej debiutem półotwartym.

Obrona polska była zastosowana przez m.in. Borysa Spasskiego w meczu o mistrzostwo świata przeciwko Tigranowi Petrosjanowi w roku 1966 w Moskwie.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]