Obrona rosyjska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W tym artykule użyto notacji algebraicznej w celu opisania szachowych posunięć.

Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Obrona rosyjska C42-43

Obrona rosyjska (lub partia rosyjska) – debiut oznaczony kodami ECO C42 i C43, rozpoczynający się od posunięć:

  1. e4 e5
  2. Sf3 Sf6

Posunięcie 2...Sf6 znali już Pedro Damiano i Ruy López, jednak oceniali je jako słabe. Dopiero Carl Jänisch swoimi pracami teoretycznymi, a Aleksander Pietrow zastosowaniem praktycznym wykazali, że jest to otwarcie pełnowartościowe. Na ich cześć nazwano debiut obroną rosyjską. Dokładnej analizie poddał obronę także Steinitz, nietrafnie uznając między innymi posunięcie 3.d4 za najsilniejsze. W późniejszych latach obronę rosyjską chętnie grali Harry Pillsbury i Frank Marshall, należała ona także do arsenału Korcznoja, Karpowa i Kasparowa.

Wybrana bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]