Obrzęk śluzowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obrzęk śluzowaty, śluzakowaty[1], choroba Gulla[1] (łac. myxoedema) – objaw występujący w niedoczynności tarczycy, w następstwie ogólnego stłumienia procesów przemiany materii. Na skutek gromadzenia się w tkance podskórnej glikozaminoglikanów powstaje jej twardy obrzęk. Uogólnienie tej zmiany należy różnicować od ograniczonego obrzęku przedgoleniowego w przebiegu choroby Gravesa-Basedowa. Objawia się opóźnieniem rozwoju psychicznego i fizycznego, opóźnieniem kostnienia jąder kostnych. Występuje hipotonia mięśni, bradykardia, obniżona temperatura ciała. Niski wzrost, duża głowa, niskie czoło, niedorozwój środkowej części ciała, duży język, stale otwarte usta. Opóźnione wyrzynanie się zębów mlecznych i stałych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 Vinay Kumar, Ramzi S. Cotran, Stanley L. Robbins: Robbins Patologia. Wrocław: "Urban & Partner", 2005, s. 883.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Prof. dr hab. med. Sławomir Maśliński, prof. dr hab. med. Jan Ryżewski, "Patofizjologia dla studentów medycyny", PZWL, Warszawa 1998

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.