Obudowa (górnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Obudowa górnicza to ogół środków technicznych zapewniających stabilność i trwałość wyrobiska (mogą istnieć wyrobiska, które nie wymagają żadnych środków technicznych czyli obudowy - np. jaskinie).
Tak rozumiana obudowa chroni przestrzeń wyrobiska przed:

  • odspajaniem się skał i zasypywaniem;
  • zmniejszaniem przestrzeni wyrobiska na skutek oddziaływania naprężeń górotworu;
  • wdarciem i zalaniem wodą;
  • innymi szkodliwymi substancjami.

Może również służyć do celów technologicznych np.

  • przesuwanie się obudowy zmechanizowanej w ścianie lub na skrzyżowaniach przyścianowych,
  • podwieszania różnych elementów,
  • etc...


Istnieje wiele kryteriów podziału obudowy:

  • ze względu na rodzaj konstrukcji:

- obudowa podporowa,
- obudowa kotwiowa (albo kotwowa);

  • ze względu na czas jej użytkowania:

- obudowa tymczasowa,
- obudowa ostateczna;

  • ze względu na użyty materiał:

- obudowa stalowa,
- obudowa murowa,
- obudowa betonowa,
- obudowa drewniana,
- obudowa z tworzyw sztucznych;

  • ze względu na kształt elementów obudowy:

- obudowa prosta,
- obudowa kołowa,
- obudowa łukowa;

  • ze względu na możliwość odkształcania:

- obudowa niepodatna,
- obudowa podatna;

  • ze względu na funkcję i budowę:

- obudowa zmechanizowana,
- obudowa indywidualna.
Podziały te często krzyżują się lub łączą np. obudowa kotwiowo-podporowa.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]