Obwód białostocki (Rosja)
Obwód białostocki (ros. Белостокская область) – jednostka administracyjna Imperium Rosyjskiego, istniejąca w latach 1807-1842.
Obwód utworzono z części byłego departamentu białostockiego Prus Nowowschodnich, przyłączonej do Rosji na mocy traktatu tylżyckiego. Obwód powstał z dawnych pruskich powiatów: bielskiego, białostockiego i drohiczyńskiego oraz części suraskiego, dąbrowskiego i biebrzańskiego. Władze rosyjskie podzieliły nową jednostkę administracyjną na 4 powiaty: białostocki, bielski, drohiczyński i sokólski. Obwód na prawach guberni istniał do 1842 roku, kiedy go zlikwidowano, przyłączając jego terytorium do guberni grodzieńskiej.
W obwodzie znalazło się 29 miast:
- 8 w powiecie białostockim: Białystok, Choroszcz, Goniądz, Gródek, Knyszyn, Suraż, Trzcianne i Zabłudów
- 6 w powiecie bielskim: Bielsk, Boćki, Brańsk, Kleszczele, Narew i Orla.
- 5 w powiecie drohiczyńskim: Ciechanowiec[1], Drohiczyn[2], Mielnik, Niemirów i Siemiatycze
- 10 w powiecie sokólskim: Dąbrowa, Janów, Korycin, Kuźnica, Nowy Dwór, Odelsk, Sidra, Sokółka, Suchowola i Wasilków
Niekiedy błędnie podawane w jego zasięgu miasta Jałówka, Krynki, Narewka, Milejczyce czy Białowieża należały już od III rozbioru do guberni grodzieńskiej (1795-1801 jako słonimskiej).
Od 1819 roku obwód białostocki pozostawał pod naczelnym zarządem administracyjnym wielkiego księcia Konstantego.[3]
Przypisy
- ↑ Tylko lewobrzeżna część; prawobrzeżny Ciechanowiec znalazł się w Królestwie Polskim jako odrębne miasto
- ↑ Tylko prawobrzeżna część; lewobrzeżny Drohiczyn znalazł się w Królestwie Polskim jako odrębne miasto
- ↑ Wacław Tokarz, Wojna polsko-rosyjska 1830 i 1831, Warszawa 1993, s. 55-56.
|
||||||||||||||||
