Ochota
|
|||
| Status | dzielnica | ||
| Burmistrz | Maurycy Wojciech Komorowski[1] | ||
| Powierzchnia | 9,7 km² | ||
| Ludność (2009) • liczba ludności • gęstość |
89383 ▼ 9196 os./km² |
||
| Tablice rejestracyjne | WU | ||
| Położenie na planie Warszawy |
|||
| Strona internetowa | |||
Ochota – jedna z dzielnic Warszawy, położona w najbliższym sąsiedztwie centrum miasta. Jej geometryczny środek stanowi skrzyżowanie ulic Bitwy Warszawskiej 1920 r. oraz ulicy Białobrzeskiej. Jest to najgęściej zaludniona dzielnica Warszawy (9448 osób/km²).
Wg danych GUS z dnia 31 grudnia 2009 roku dzielnica posiada powierzchnię 9,7 km² i liczy 89 383 mieszkańców[2].
Spis treści |
[edytuj] Nazwa
Nazwa dzielnicy pochodzi od karczmy "Ochota", która znajdowała się prawdopodobnie na miejscu dzisiejszego bloku przy ulicy Kaliskiej 1[3].
[edytuj] Położenie
Granice Ochoty stanowią:
- ul. Chałubińskiego i al. Niepodległości (ze Śródmieściem)
- ul. Batorego, ul. Żwirki i Wigury i południowe obszary Pola Mokotowskiego (z Mokotowem)
- linia kolejowa Warszawa-Radom (z Włochami)
- linia kolejowa Warszawa-Pruszków (z Wolą)
[edytuj] Podział
W systemie TERYT Ochota ma status dzielnicy, w skład której wchodzą następujące części miasta[4]:
- Ochota
- Rakowiec
- Szczęśliwice
Miejski System Informacji wyróżnia następujące obszary[5]:
- Stara Ochota
- Filtry
- Rakowiec
- Szczęśliwice.
Tradycyjnie wyróżniane są również obszary takie jak Kolonia Staszica czy Kolonia Lubeckiego.
[edytuj] Historia
Pierwsze pisemne wzmianki o terenie, na którym leży dzisiejsza Ochota, pochodzą z 1238 r.
Przez długi czas Ochota wchodziła w obręb królewskiej wsi Wielka Wola. Zaczęła się szybko rozwijać ze względu na przechodzenie przez jej teren wielu ważnych dróg. Były to:
- Droga Królewska (m.in. dzisiejsze ulice Nowowiejska i Niemcewicza) od 1768 roku;
- Szosa Krakowska (dzisiejsza ulica Grójecka) od 1817 roku;
- Nowa Droga Jerozolimska (dzisiejsze Aleje Jerozolimskie) od 1817 roku;
- Kolej Warszawsko-Wiedeńska budowana w latach 1840–1848.
Do rozwoju dzielnicy w XIX wieku przyczyniło się też powstanie Filtrów w 1886 i Szpitala im. Dzieciątka Jezus w 1901 roku.
W okresie międzywojennym dzielnica zaczęła szybko się rozwijać. Powstały wtedy kolonie Staszica i Lubeckiego, Dom Studencki "Akademik" przy pl. Narutowicza.
Okres II wojny światowej nie wyrządził na Ochocie tylu szkód materialnych co np. w Śródmieściu ale zaznaczył swoje piętno m.in. w postaci wszechobecnych na Ochocie miejscach mordów, znanych jako Rzeź Ochoty.
11 kwietnia 1945 roku na Ochocie uruchomiono pierwszą po wojnie w Warszawie regularną linię komunikacji miejskiej obsługiwaną przez ciężarówki i łączącą Pl. Narutowicza i ul. Targową na Pradze. We wrześniu tego samego roku pierwsza po lewej stronie miasta linia tramwajowa została uruchomiona pomiędzy Okęciem a Pl. Starynkiewicza[6].
W okresie PRL-u Ochotę odrestaurowano po zniszczeniach wojennych. Powstało też m.in. wiele nowych budynków mieszkalnych i usługowych, a także rozwój przemysłu reprezentowany przez takie przedsiębiorstwa jak Era (przemysł elektroniczny), Warszawska Fabryka Obrabiarek (obrabiarki), Meratronika (urządzenia pomiarowe), Hydomat (przemysł mechaniczny) czy WSK-Okęcie (przemysł lotniczy)[6].
Przez większość okresu PRL i kilka lat po przemianach Ochota mając status dzielnicy lub gminy obejmowała całą południowo-zachodnią część Warszawy. W kolejnych rozszerzeniach granic miasta włączano do niej Włochy, Ursus, Okęcie i inne osiedla (tzw. Daleka Ochota). Do Ochoty zaliczono również niektóre fragmenty miasta tradycyjnie związane ze Śródmieściem. W latach 1990–1994 dzielnica ta miała status gminy (gmina Warszawa-Ochota), z której w roku 1993 wyłączono Ursus, a obecne granice Ochoty ustalono w 1994 roku, gdy stała się ona dzielnicą wchodzącą w skład ówczesnej gminy Warszawa-Centrum.
12 kwietnia 1982 r. z dachu bloku przy ul. Grójeckiej 19/25 nadano pierwszą audycję Radia Solidarność.
[edytuj] Edukacja i oświata
Na terenie dzielnicy znajdują się następujące placówki oświatowe (część z nich wchodzi w skład jednego z ośmiu zespołów szkół)[7]:
- 23 przedszkola
- 13 szkół podstawowych
- 10 gimnazjów
- 2 zasadnicze szkoły zawodowe
- 5 techników
- 5 liceów ogólnokształcących i 2 profilowane
- 2 szkoły policealne
A także placówki działalności pozaszkolnej, jak młodzieżowy dom kultury, międzyszkolny ośrodek sportowy czy ogród jordanowski. Prowadzonych jest również kilka środowiskowych ognisk wychowawczych TPD czy ośrodek wychowawczy księży orionistów.
Na Ochocie mieszczą się siedziby i budynki kilkunastu wydziałów uczelni wyższych, a także rektoraty Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, Polsko-Japońska Wyższa Szkoła Technik Komputerowych i Wyższej Szkoły Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. Znajduje się również tam siedziba Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Część budowli uczelnianych mieści się na obszarze Kampusu Ochota, którego trzon stanowią wydziały lub instytuty matematyczno-przyrodnicze Uniwersytetu Warszawskiego oraz Polskiej Akademii Nauk, jak również skupione na Kampusie Banacha budynki WUM. Ponadto niektóre uczelnie mające na Ochocie siedzibę część budynków mają położone w innych częściach dzielnicy (np. Wydział Nauk Społecznych WSP TWP, Wydział Architektury WSEiZ). Skupienie jednostek naukowo-badawczych jest rozwinięciem międzywojennych koncepcji miasteczka akademickiego. Z lat 20. i 30. XX w. pochodzi kompleks domów studenckich Politechniki Warszawskiej przy pl. Narutowicza, gmach Wolnej Wszechnicy czy Instytutu Radowego. Następne budowle powstawały w latach późniejszych, a najnowsze inwestycje – kompleks trzech Centrum Nowych Technologii UW powstają od roku 2010. Niektóre budynki były przejmowane przez kolejne uczelnie, np. gmach Wolnej Wszechnicy był po II wojnie światowej siedzibą Akademii Sztabu Generalnego, a po rozbudowie Wojskowej Akademii Politycznej, następnie zaś kilku jednostek Uniwersytetu Warszawskiego (głównie Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki).
[edytuj] Zabytki
Wpisane w rejestr zabytków Warszawy:[8]
- Kolonia Lubeckiego
- Kolonia Staszica
- Filtry Lindleya
- Zieleniec Wielkopolski (między ulicami Filtrową, Łęczycką i Wawelską)
- Kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny (popularnie nazywany kościołem św. Jakuba od patrona związanej z nim parafii)
- kaplica Dzieciątka Jezus przy parafii rzymskokatolickiej pw. Świętego Alojzego Orione, ul. Lindleya 12
- gmach Ministerstwa Komunikacji (ulica Chałubińskiego 4/6)
- budynek XXI Liceum Ogólnokształcącego im. Hugona Kołłątaja (ulica Grójecka 93)
- obelisk przy ulicy Lindleya
- kamienica Mikołaja Szelechowa (Aleje Jerozolimskie 85)
- kamienica Stanisława Rostkowskiego (Aleje Jerozolimskie 99)
- dom (ulica Dorotowska 7)
- dom dochodowy Pocztowej Kasy Oszczędności (ulica Filtrowa 68)
- dom administracyjno-mieszkalny Fabryki Wyrobów Tytoniowych Państwowego Monopolu Tytoniowego (ulica Kaliska 1)
- budynek kuchni i pralni szpitalnej (ulica Lindleya 4)
- willa (ulica Mianowskiego 3)
- kamienica (ulica Mianowskiego 15) – Reduta Wawelska
- kamienica (ulica Niemcewicza 5A)
- willa z ogrodem (ulica Raszyńska 48) – Kolonia Lubeckiego
- kamienica (ulica Tarczyńska 8)
- kamienica (ulica Uniwersytecka 1) – Reduta Wawelska
- gmach admiralicji (ulica Wawelska 7)
- dom z ogrodem (ulica Wawelska 32)
- kamienica (ulica Wawelska 60) – Reduta Wawelska
[edytuj] Pomniki
- Barykada Września 1939 – ul. Grójecka, róg ul. Opaczewskiej
- Pomnik Lotnika – ul. Żwirki i Wigury/ul. Raszyńska, róg ul. Wawelskiej
- Pomnik Gabriela Narutowicza – pl. Narutowicza
- Pomnik Marii Skłodowskiej-Curie – Skwer Marii Skłodowskiej-Curie
- Obrońcom Reduty Ordona 1831 – ul. Mszczonowska, róg ul. Włochowskiej
- Pomnik Lotników Angielskich – Rondo Zesłańców Syberyjskich
- Pomnik Alojzego Orione – ul. Barska
- Obelisk przy ulicy Lindleya upamiętniający zmarłych ze szpitala – ul. Lindleya
- Pomnik Szczęśliwego Psa – Pole Mokotowskie
- Rzeźba z piaskowca "W hołdzie macierzyństwu" – ul. Białobrzeska, róg ul. Opaczewskiej
Ponadto kilka głazów i kilkadziesiąt tablic, głównie upamiętniających znane osoby mieszkające na Ochocie i ofiary wojenne[9].
[edytuj] Parki
Na terenie Ochoty znajduje się 10 obszarów zieleni miejskiej[10]:
- Forty Rakowiec (pozostałości obszaru umocnionego "Rakowiec") przy ul. Korotyńskiego – 4,84 ha
- Park im. Zasława Malickiego przy ul. Wiślickiej, ze Stawem Rakowieckim – 5,96 ha
- Park im. Marii Skłodowskiej-Curie przy ul. Wawelskiej z pomnikiem patronki – 2,16
- Park Szczęśliwicki przy ul. Włodarzewskiej z trzema gliniankami, Całorocznym Stokiem Narciarskim „Szczęśliwice”, basenem i in. – 30,11 ha
- Pole Mokotowskie przy ul. Żwirki i Wigury, w obrębie Ochoty znajduje się 48,61 ha, tj. ponad ⅔ parku z dwoma zbiornikami wodnymi, pubami i in.
- Zieleniec Wielkopolski przy ul. Filtrowej – 3 ha
- Skwer Opaczewski pomiędzy dwiema nitkami ul. Opaczewskiej – 2,69 ha
- Skwer im. A. Grotowskiego przy ul. Lindleya – 1,76
- Skwer im. Sue Ryder przy ul. Krzyckiego – 2 ha
- Park Zachodni przy rondzie Zesłańców Syberyjskich – 9 ha.
Poza tym występuje kilka mniejszych skwerów, jak również miejsca zieleni niezorganizowanej (np. Fort Szczęśliwice). Na Ochocie nie zachował się żaden las.
[edytuj] Inne ważniejsze obiekty
Na Ochocie znajdują się m.in.:
- 2 żłobki
- Ośrodek Kultury Ochoty – "OKO"
- Biblioteka Narodowa
- Biblioteka Publiczna
- Archiwum Akt Nowych
- Prokuratura Generalna
- Teatr Ochoty
- Och-Teatr (filia Teatru Polonia)
- Hala Kopińska
- Hale Banacha (Targowisko Banacha)
- Centrum Onkologii – Instytut im. Marii Skłodowskiej-Curie
- Centralny Szpital Kliniczny Akademii Medycznej.
- Budynek Politechniki Warszawskiej
- Jednostka Antyterrorystyczna - Biuro Operacji Antyterrorystycznych Komendy Głównej Policji
Na zmianę charakteru dzielnicy w ostatnim dziesięcioleciu wpłynęło powstanie dwóch obszarów:
- Kampusu Ochota, położonego we wschodniej części Ochoty – grupującego na znacznym obszarze wiele instytucji naukowych i akademickich
- Ochota Office Park, w zachodniej części dzielnicy, wzdłuż Alej Jerozolimskich, gdzie zbudowano nowoczesne biurowce będące siedzibami firm komercyjnych oraz dwa centra handlowe
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Urząd Dzielnicy Ochota - Serwis www (pl) - Skład Zarządu
- ↑ Stan i struktura ludności. „Rocznik Demograficzny 2009”, s. 88, 2009-11-09. ISSN 1505-6716.
- ↑ Krzysztof Trawkowski. Mogła być „Pociecha” – została „Ochota”. „Ochotnik”. 12 (9), s. 6, 2005. Ośrodek Kultury Ochoty. ISSN 1734-5510 (pol.).
- ↑ Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (pol.). GUS. [dostęp 2011-03-26].
- ↑ Dzielnica Ochota (pol.). W: Obszary MSI [on-line]. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie. [dostęp 2011-03-26].
- ↑ 6,0 6,1 Janusz Oleksiewicz. Ochota - bardzo dobry adres. „Stolica”. Nr 1 (1413) (5 stycznia 1975), s. 2-3. WWP RSW "Prasa Książka Ruch".
- ↑ Placówki oświatowe (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-23].
- ↑ Spis zabytków Warszawy
- ↑ Miejsca pamięci na terenie dzielnicy Ochota (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-24].
- ↑ Dokąd na Ochocie – informator. W: Jarosław Zieliński: Ochotnicy na spacer. Warszawa: Veda, 2010, s. 108–112. ISBN 978-83-61932-22-2.
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Urząd dzielnicy Ochota
- Portal dzielnicy Ochota
- Ochota na Warszawikii
- Ochota w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.
- Mapy: Emapi • Google Maps • Targeo • Zumi
- Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi
|
|||||||