Ochratoksyna A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ochratoksyna A
Ochratoksyna A
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C20H18ClNO6
Masa molowa 403,81 g/mol
Wygląd biały, krystaliczny proszek
Identyfikacja
Numer CAS 303-47-9
PubChem 442530[1]
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Ochratoksyna A – jest mykotoksyną, produkowaną w warunkach naturalnych przez grzyby. Najważniejszym producentem Ochratoksyny A jest Aspergillus ochraceus, toksyna ta jest poza tym produkowana przez grzyby z gatunku Penicillium verrucosum.

Występuje pod postacią białego, krystalicznego proszku. Wykazuje niestabilność w stosunku do światła dziennego oraz powietrza. Nawet krótkotrwała ekspozycja na światło dzienne, powoduje jej rozpad i degradacje, zwłaszcza w warunkach wysokiej wilgotności. Odporna na działanie wysokich temperatur (do 35% Ochratoksyny A z płatków zbożowych wytrzymuje 3 godzinne autoklawowanie).

Nie ma zastosowania w przemyśle, wykorzystywana jest natomiast do badań nad jej rakotwórczością i teratogennością.

Jest najczęściej występująca mykotoksyną w pokarmach na świecie. Człowiek najczęściej naraża się na kontakt z tą toksyną zjadając pokarm, wyprodukowany z niewłaściwie magazynowanych produktów, takich jak: zboża, wieprzowina, kawa i winogrona. Toksyczność Ochratoksyny A zależy od gatunku i płci zainfekowanych ofiar.

Ochratoksyna A jest potencjalnie kancerogenna dla ludzi. Prawdopodobnie ma słabe działanie mutagenne, spowodowane przez wywoływanie uszkodzeń oksydatywnych w strukturze DNA. W przypadku zwierząt, badania laboratoryjne potwierdziły kancerogenności Ochratoksyny A wobec myszy i szczurów. Podawanie doustne roztworu toksyny, powodowało wzrost zachorowań na nowotwory wątroby u myszy obu płci, a także na produkcje nerkowych komórek gruczolakowych i rakowych u samców myszy i szczurów obydwu płci.

Toksyna ta jest tez odpowiedzialna za zakłócenie czynności odpornościowych w organizmach zwierzęcych. Właściwości hamujące działanie układu immunologicznego powodują zaprzestanie odpowiedzi przeciwciał, zmniejszenie rozmiarów organów okładu immunologicznego (tj. grasicy, śledziony i węzłów chłonnych), zmiany w ilości i funkcji komórek immunologicznych, oraz zmianę w produkcji cytokiny. Właściwości immunotoksyczne przejawiają się śmiercią komórek, a następnie apoptezja i nekrozą (martwica), w połączeniu z wolną wymianą zainfekowanych komórek, spowodowaną zahamowaniem syntezy protein.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.