Ochroniarz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ochroniarz strzegący budynku w Chinach

Ochroniarz, strażnik (ustawowa nazwa: pracownik ochrony, agent ochrony, pracownik ochrony fizycznej osób i mienia) – zawód wykonywany przez osobę zatrudnioną w agencji ochrony lub wewnętrznej służbie ochrony i zajmującą się zapewnieniem bezpieczeństwa i ochroną. Pracownik ochrony wykonuje zadania ochrony w formie stałej, doraźnej, konwojowaniu mienia oraz przedmiotów wartościowych i niebezpiecznych, a także dozorze sygnałów alarmowych.

Pracownikiem ochrony jest też osoba posiadająca wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego zatrudniona przez przedsiębiorcę, który utworzył w swoim zakładzie wewnętrzne służby ochrony (dawna Straż Przemysłowa). Każdy pracownik ochrony musi posiadać legitymację i okazywać ją na żądanie osoby wobec której podejmuje czynności.[1]

Pracownicy ochrony w Polsce[edytuj | edytuj kod]

W polskim porządku prawnym podstawę prawną działania firm i pracowników ochrony określa ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221, z późn. zm.). 1 stycznia 2014 roku weszła w życie ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz.U. 2013 poz. 829) znosząca licencję pracowników ochrony i zastępująca je wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego.

Uprawnienia pracownika ochrony[edytuj | edytuj kod]

Każdy pracownik ochrony przy wykonywaniu zadań w granicach chronionych obiektów i obszarów ma prawo stosować środki porządkowe[2]:

  • ustalić uprawnienia do przebywania na obszarach lub w obiektach chronionych
  • legitymować osoby w celu ustalenia ich tożsamości,
  • wezwać osoby nieuprawnione lub zakłócające porządek do opuszczenia chronionego obszaru bądź obiektu,
  • ująć osoby stwarzające w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz dla chronionego mienia w celu niezwłocznego oddania ich policji,

W przypadku zagrożenia dóbr powierzonych ochronie lub odparcia ataku na pracownika ochrony, a także w przypadku gwałtownego bezprawnego zamachu na konwojowane wartości (pieniądze, przedmioty wartościowe lub niebezpieczne) bądź osoby je ochraniające kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej może stosować środki przymusu bezpośredniego[3]:

należy przy tym zaznaczyć, że z mocy ustawy[7] od dnia 01.10.2005[8] użyte powyżej określenia zostały zmienione:
  • pistolet maszynowy – obecnie pistolet automatyczny a jeśli posiada lufę dłuższą niż 30 cm to karabin automatyczny;
  • karabinek samoczynny – obecnie karabin automatyczny.

Liczba ochroniarzy[edytuj | edytuj kod]

Szacunkowo ocenia się, że w branży ochrony osób i mienia zatrudnionych jest w Polsce ok. 200 000 osób[9][10][11].

Do 30 listopada 2000 komendanci wojewódzcy Policji wydali ogółem 42.086 licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, 11.766 drugiego stopnia, 1.191 licencji zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia i 5 licencji drugiego stopnia, natomiast łączna liczba pracowników zatrudnionych do wykonywania usług ochrony osób i mienia (także nielicencjonowanych) osiągnie liczbę około 150.000 (wg MSWiA)[12].

Według szacunków MSWiA od 1989 do marca 2009 w Polsce wydano 148.466 licencji pracownika ochrony fizycznej i 20.899 pracownika zabezpieczenia technicznego. Osób posiadających licencje jest mniej, lecz ministerstwo nie posiada informacji o liczbie cofniętych licencji[13].

Przepisy prawne[edytuj | edytuj kod]

  • Rozp. RM z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobów użycia przez pracowników ochrony środków przymusu bezpośredniego (Dz. U. z 1998 r. Nr 89, poz. 563).
  • Rozp. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych oraz ewdencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 1998 r. Nr 113, poz. 730).
  • Rozp. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 grudnia 1998 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad współpracy specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych z Policją, jednostkami ochrony przeciwpożarowej, obrony cywilnej i strażami gminnymi (miejskimi) (Dz. U. z 1998 r. Nr 161, poz. 1108).
  • Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. {| cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%" | align="left" valign="top" width="30%" |Dz.U. 2013 poz. 1630 | align="left" valign="top" width="70%" |Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie legitymacji pracowników ochrony |}
  2. Art. 36 w rozdz. 6 – Środki ochrony fizycznej osób i mienia; ustawy o ochronie osób i mienia w (Dz. U. z 1997 r. Nr 114, poz. 740).
  3. Art. 12 Ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej. Dz.U. z 2013 poz. 628
  4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków i sposobów użycia przez pracowników ochrony środków przymusu bezpośredniego. Dz. U. z 1998 r. Nr 89, poz. 563.
  5. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 października 2011 r. w sprawie zasad uzbrojenia specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych i warunków przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Dz. U. z 2011 r. Nr 245, poz. 1462.
  6. Art. 10 Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549.
  7. Ustawa z dnia 15 grudnia 2004 r. o ratyfikacji Europejskiej konwencji o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne, sporządzonej w Strasburgu dnia 28 czerwca 1978 r.Dz. U. z 2005 r. Nr 14, poz. 112.
  8. Zał nr 1, Europejska Konwencja o kontroli nabywania i posiadania broni palnej przez osoby fizyczne, sporządzona w Strasburgu dnia 28 czerwca 1978 r., ratyfikowana 11.03.2005, obowiązująca od 01.10.2005, Dz. U. z 2005 r. Nr 189, poz. 1583.
  9. Radosław Omachel, Wojciech Surmacz. Ile zarabiają ochroniarze na naszym strachu. „Newsweek.pl”, 10 sierpnia 2009. 
  10. Bronisław Tumiłowicz. Goryl daje głos. „Tygodnik Przegląd”, 4 listopada 2007. 
  11. Europejski dialog społeczny i bieżący rozwój państwowy w sektorze ochrony prywatnej w nowych państwach członkowskich i państwach kandydującyc. [dostęp 2011-10-20].
  12. Informacja dotycząca realizacji ustawy z dnia 22 sierpnia 1997. o ochronie osób i mienia, w zakresie wymiany koncesji, 1 stycznia 2001 r.]
  13. Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji – z upoważnienia ministra – na zapytanie nr 3315 w sprawie: firm ochrony osób i mienia oraz agencji detektywistycznych, 5 marca 2009.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]