Octavio Paz Lozano (ur. 31 marca 1914 w Meksyku, zm. 20 kwietnia 1998 tamże) – meksykański poeta, eseista, krytyk i dziennikarz. W latach (1945-1968) pracował w służbie dyplomatycznej. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1990.
Jego twórczość ulegała wielu wpływom, m.in. marksizmu, surrealizmu i mitologii Azteków.
W poemacie Piedra de sol (Kamień słońca, 1957) posługuje się kontrastowymi obrazami, koncentrującymi się na azteckim kamieniu kalendarzowym (przedstawiającym wszechświat), symbolizującymi samotność jednostki i jej poszukiwania więzi z innymi. Wątkiem jego twórczości są rozważania nad rolą poezji w świecie oraz analiza związku między historią a charakterem.
- Dziki księżyc (1933) – debiut
- No pasaran! (Nie przejdą, 1937)
- Człowieczy korzeń (1937)
- W twym jasnym cieniu i inne wiersze o Hiszpanii (1937)
- Wolność na słowo (Libertad bajo palabra, 1949)
- Salamandra (1962)
- Biel (Blanco, 1967)
- Małpa gramatyczna (1974)
- Z prochu jesteśmy: od romantyzmu do awangardy (1974)
- Pochmurno (1987)
- Inny głos (1990)
- Labirynt samotności (1950)
- Postdata (1968)
- Podwójny płomień. Miłość i erotyzm (1993)