Odczyn gleby

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Odczyn glebowy, właściwość gleby wyrażona przez stosunek stężenia jonów wodorowych H+ do jonów wodorotlenkowych OH- (odczyn roztworu określony w jednostkach pH) w fazie stałej gleby i w jej roztworze.

Odczyn wskazuje na kwasowość lub zasadowość gleby, wyróżnić możemy więc:

  • gleby kwaśne, pH < 6,6, z przewagą jonów wodorowych i jonów glinu. Gleby kwaśne dzielimy na:
    • silnie kwaśne, pH < 4,5;
    • kwaśne, pH 4,6 - 5,5;
    • lekko kwaśne pH 5,6 - 6,5;
  • gleby obojętne, pH 6,6 - 7,2, jony występują w równowadze;
  • gleby zasadowe, pH > 7,2, z przewagą jonów wodorotlenkowych, znaczenie ma tutaj obecność takich składników zasadowych jak węglan wapnia, jony wapnia, magnezu i sodu.

Ponieważ w klimacie Polski gleby często wykazują zakwaszenie, ustalenie ich odczynu ułatwia przeprowadzanie zabiegów agrotechnicznych, ma więc duże znaczenie praktyczne, pozwalając na określenie potrzeb wapnowania gleby.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]