Odczynnik Schweizera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kompleksowy kation diakwatetraaminamiedzi(II), [Cu(NH3)4(H2O)2]2+

Odczynnik Schweizeraodczynnik chemiczny, roztwór wodorotlenku diakwatetraaminamiedzi(II) ([Cu(NH3)4(H2O)2](OH)2)·H2O, otrzymywany poprzez rozpuszczenie wodorotlenku miedzi w stężonym roztworze wodnym amoniaku. Stosowany jako rozpuszczalnik celulozy[1].

Wodorotlenek [Cu(NH3)4(H2O)2](OH)2 jest mocną zasadą[2]. Jego roztwór zawiera solwatowane kompleksowe jony tetraaminamiedzi(II) o wzorze [Cu(NH3)4(H2O)2]2+.

Odczynnik Schweizera przeprowadza do roztworu każdy rodzaj celulozy, nawet o największym stopniu polimeryzacji. Celuloza wytrąca się po zakwaszeniu roztworu. Zjawisko to wykorzystuje się przy produkcji sztucznego jedwabiu. Stosowany także jako odczynnik laboratoryjny, m.in. do analiz chemicznych oraz badań biologicznych i medycznych.

Właściwości substancji, nazwanej później odczynnikiem Schweizera, odkrył w 1857 r. Mathias Eduard Schweizer (1818–1860), profesor chemii na uniwersytecie w Zurychu[3].

Przypisy

  1. Encyklopedia techniki CHEMIA. Warszawa: WNT, 1965.
  2. Philip John Durrant, Bryl Durrant: Zarys współczesnej chemii nieorganicznej. Warszawa: PWN, 1965, s. 1222.
  3. Jerzy Chodkowski (red.): Mały słownik chemiczny. Wyd. V. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1976.