Odległość dobrego widzenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Odległość dobrego widzenia (odległość wyraźnego widzenia, standardowy punkt zbliżenia) jest to minimalna odległość między przedmiotem a okiem, przy której przedmiot jest ostro widziany bez wysiłku. Za jej wartość przyjmuje się

 d=25\, \operatorname {cm}\,

Odległość dobrego widzenia nie jest stałą fizyczną, ponieważ nawet dla ludzi bez wad wzroku, może ona przybierać różne wartości. Dla osób, które posiadają wadę wzroku, odległość dobrego widzenia zmienia się w znacznie większym stopniu: przy nadwzroczności ulega ona wydłużeniu, przy krótkowzroczności - skróceniu. Ponadto, pomiar tej odległości przez określonego człowieka podlega subiektywnej ocenie - nie jest zatem precyzyjny w sensie niezależności pomiaru. Ścisłe ustalenie wartości tego parametru potrzebne było do standaryzacji okularów w przyrządach optycznych, np. w mikroskopie. Okulary takie mają zwykle możliwość regulacji względem wartości wyjściowej, którą jest odległość dobrego widzenia równa 25 cm.

Odległość ta nie jest minimalną odległością, z jakiej można oglądać ostro przedmiot.

Minimalna odległość, ze względu na akomodację oka, może dochodzić do 10 cm (jej wielkość jest uzależniona od wieku). Ostre oglądanie przedmiotów z tak małej odległości, np. czytanie, jest dla oka męczące i nie może trwać zbyt długo.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jurgen R. Meyer-Arendt: Wstęp do optyki. Wyd. 1. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1977.
  2. Stefan Pieńkowski: Fizyka doświadczalna t. 3. Optyka. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1955.