Odpylacz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Odpylacz – zespół urządzeń i części służących do odpylania spalin, znajdujących się pomiędzy początkiem wlotowego króćca odpylacza i końcem króćca wylotowego spalin oraz króćcami wylotowymi lejów zbiorczych pyłu. Wynalazcą odpylacza był Wilhelm Beth z Lubeki[1].

Do urządzenia odpylającego zalicza się również:

  • zespoły zasilające, urządzenia wentylacyjne pomieszczeń zespołów zasilających i ewentualnie urządzenia grzewcze (w przypadku elektrofiltrów) oraz łączniki, kable i oszynowanie przynależnych urządzeń;
  • ewentualne obiegi wtórne lub inne urządzenia służące do zapewniania drożności roboczych elementów odpylaczy mechanicznych;
  • przyrządy pomiarowe do określenia stopnia zapylenia spalin oczyszczonych.

Wśród odpylaczy można wyróżnić:

W dużych elektrowniach kondensacyjnych i elektrociepłowniach polskich z reguły stosowane są elektrofiltry poziome (ponad 90% wszystkich urządzeń odpylających). W niektórych elektrowniach na świecie (np. Niemcy, USA) są stosowane odpylacze tkaninowe (workowe), przeważnie tam, gdzie istnieje w danym obiekcie instalacja do odsiarczania spalin. Poglądy na dobór odpylaczy uległy zmianie w ostatnich latach[kiedy?] ze względu na powstałą konieczność szerszego stosowania urządzeń do odsiarczania spalin.

Problem zastosowania odpylaczy jest obecnie rozpatrywany bardziej kompleksowo, z uwzględnieniem wszystkich podstawowych elementów tj. odpylania, odsiarczania, ograniczenie ilości tlenków azotu oraz odprowadzania spalin do atmosfery (rodzaj i wysokość kominów).

Przypisy

  1. Ed. Wilh. Straus: Erste und älteste Spezialfabrik für Industrie - Entstaubung, Staubsammlung und Raumlufttechnik. W: Lübeck seit Mitte des 18. Jahrhunderts. Lübeck: Borchers, 1926.