Odruch Heringa-Breuera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Odruch Heringa-Breuera – odruch z wolno adaptujących receptorów SAR (Slow Adapting Receptors, zwane także receptorami inflacyjnymi), znajdujących mięśniówce gładkiej tchawicy i oskrzeli, pobudzany przez rozciągnięcie płuc[1]. Hamuje ośrodek wdechowy i pobudza wydechowy. Wpływa na ruchy oddechowe.

Odruch został nazwany na cześć jego odkrywców – Josefa Breuera i Ewalda Heringa[2].

Przypisy

  1. Stanisław Konturek: Fizjologia człowieka. Oddychanie, czynności nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, płyny ustrojowe.. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2001, s. 165, 168. ISBN 83-233-1503-5.
  2. Hering-Breuer reflex (ang.). whonamedit. [dostęp 26 października 2009].

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.