Ofensywa Kiereńskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
EasternFront1917.jpg

Ofensywa Kiereńskiego (nazywana również ofensywą czerwcową, ofensywą lipcową lub ofensywą galicyjską) - ostatnia wielka ofensywa wojsk Rosji przeciw Niemcom i Austro-Węgrom w czasie I wojny światowej. Miała miejsce od 1 do 19 lipca 1917 na terenie Galicji.

Wojskami rosyjskimi (VII, VIII i XI Armia) dowodził gen. Aleksiej Brusiłow, natomiast wojskami Państw Centralnych (Armia Południowa, III i VII armia Austro-Węgier) gen. Max Hoffmann i Feliks von Bothmer.

Nazwa operacji pochodzi od nazwiska ówczesnego ministra sprawiedliwości i wojny rosyjskiego Rządu Tymczasowego, a od 21 lipca premiera - Aleksandra Kiereńskiego.

Sytuacja przed ofensywą[edytuj | edytuj kod]

3 marca 1917 wybuchła w Rosji rewolucja lutowa. 15 marca abdykował car Mikołaj II Romanow. W wyniku rewolucji powstał Rząd Tymczasowy.

Główną rolę w ofensywie miały odegrać wojska Frontu Południowo-Zachodniego pod dowództwem gen Aleksieja Gutora (a potem Ławra Korniłowa). Armie 7 i 11 miały atakować w kierunku Lwowa, a 8 Armia w kierunku Kałusza i Bolechowa. Armie Frontów Północnego, Zachodniego i Rumuńskiego miały wykonać w tym czasie uderzenia wspomagające.

Ofensywa[edytuj | edytuj kod]

Ofensywa rozpoczęła się 29 czerwca artyleryjskim ostrzałem pozycji wojsk austro-węgierskich. 1 lipca ruszyło natarcie 7 i 11 Armii na Lwów z kierunku Złoczowa i Brzeżan. Przez pierwsze dwa dni armia rosyjska osiągnęła sukces taktyczny, zdobywając 3 linie okopów austro-węgierskich.

6 lipca ruszyło opóźnione natarcie 8 Armii pod dowództwem gen. Korniłowa w kierunku Halicz-Stanisławów, przerywając linie przeciwnika. Zostały zajęte Halicz, Stanisławów i Kałusz, a 13 lipca wojska rosyjskie doszły na linię rzeki Łomnica.

Dowództwo niemieckie zareagowało bardzo szybko, wzmacniając wojska austro-węgierskie jednostkami niemieckimi, i 19 lipca wyprowadziło kontruderzenie z rejonu Złoczowa w kierunku Tarnopola, na prawe skrzydło Frontu Południowo-Zachodniego. W rejonie działania 11 Armii 20 lipca front został przerwany, co spowodowało również wycofanie się 7 i 8 Armii.

23 lipca wojska rosyjskie zostały odrzucone na linię Brody-Zbaraż-Zbrucz, czyli prawie o 250 km. Ich straty wyniosły prawie 400 tysięcy zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Straty wojsk Państw Centralnych wyniosły około 60 tysięcy żołnierzy.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na niskie morale wojsk i słabe wyposażenie ofensywa szybko się załamała. Po niepowodzeniu operacji 21 lipca 1917 gen. Gutor został usunięty ze stanowiska dowódcy Frontu Południowo-Zachodniego przez gen. Korniłowa, który już 18 lipca został mianowany głównodowodzącym armii rosyjskiej na miejsce gen. Brusiłowa. 21 lipca książę Gieorgij Lwow ustąpił ze stanowiska premiera, na którym zastąpił go Aleksander Kiereński.

Klęska wojsk rosyjskich wywołała liczne strajki i demonstracje w Rosji, nazywane dniami lipcowymi. Ułatwiło to późniejsze zdobycie władzy przez bolszewików.