Oflag VII A Murnau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
pieniądz zastępczy w Oflagu VII A Murnau
Przedmioty codziennego użytku z obozu w Murnau

Oflag VII A Murnau – niemiecki obóz jeniecki (Oflag) dla oficerów polskich podczas II wojny światowej, ulokowany w Bawarii w mieście Murnau am Staffelsee.

Historia powstania obozu[edytuj | edytuj kod]

Na obóz przeznaczono zbudowane w 1939 koszary batalionu pancernego (na około 600 żołnierzy), niewykończone jeszcze w chwili przybycia pierwszej partii jeńców, położone 2 km od Murnau. Ich dostosowywanie do celów obozowych trwało właściwie przez cały czas niewoli. W miarę powiększania się stanów liczebnych w obozie zostały użyte na pomieszczenia jeńców kolejno: strychy i piwnice w budynkach mieszkalnych oraz garaże, przy stopniowym ich przystosowywaniu do zamieszkania. Ciasnota doskwierała wszystkim jeńcom, np. generałowie byli zakwaterowani po 5–6 w izbie.

Początkowy stan liczebny obozu wynosił około 700–800 jeńców wojennych, w tym 5 generałów (Emil Krukowicz-Przedrzymirski, Jan Kruszewski, Bernard Mond, Tadeusz Piskor i Antoni Szylling). W następnych miesiącach zwiększył się szybko do 2000, we wrześniu 1942 wynosił ponad 4000, a 29 kwietnia 1945 – 5457 (w tym 5114 Polaków). Kilkuset podchorążych było w obozie tylko w pierwszych miesiącach, po czym ich wywieziono.

22 marca 1945 przybyło jeszcze 381 jeńców ewakuowanych z Oflagu II C Woldenberg.

29 kwietnia 1945 obóz został oswobodzony przez jeden z oddziałów amerykańskiej 12 Dywizji Pancernej gen. mjr. Rodericka R. Allena, podporządkowanej czasowo 3 Armii gen. George’a Pattona.

Znani jeńcy[edytuj | edytuj kod]

W obozie przebywali również m.in. generałowie dywizji:

  1. Władysław Bortnowski
  2. Tadeusz Kutrzeba
  3. Tadeusz Piskor
  4. Zdzisław Przyjałkowski
  5. Juliusz Rómmel

Generałowie brygady:

  1. Roman Abraham
  2. Franciszek Alter
  3. Władysław Bończa-Uzdowski
  4. Leopold Cehak
  5. Jan Chmurowicz
  6. Walerian Czuma
  7. Franciszek Dindorf-Ankowicz
  8. Juliusz Drapella
  9. Janusz Gąsiorowski
  10. Edmund Knoll-Kownacki
  11. Wincenty Kowalski
  12. Emil Krukowicz-Przedrzymirski
  13. Jan Kruszewski
  14. Józef Kwaciszewski
  15. Stanisław Małachowski
  16. Czesław Młot-Fijałkowski
  17. Bernard Mond
  18. Zygmunt Piasecki
  19. Wacław Piekarski
  20. Zygmunt Podhorski
  21. Zdzisław Przyjałkowski
  22. Jan Jagmin-Sadowski
  23. Antoni Szylling
  24. Stanisław Taczak
  25. Wiktor Thommée
  26. Juliusz Zulauf

oraz kontradmirał Józef Unrug

Pułkownicy:

  1. Bronisław Batsch
  2. Julian Janowski
  3. Stanisław Lityński
  4. Franciszek Pacek - komendant jeńców obozu
  5. Kazimierz Pruszkowski
  6. Tomasz Rybotycki[1]
  7. Stanisław Siuda
  8. Ignacy Szpunar
  9. Stefan Langner

Jeńcami obozu byli także pisarze rtm. Stefan Majchrowski, autor wspomnień z obozu - "Za drutami Murnau", Warszawa, 1970, Jędrzej Giertych, Stefan Liszko oraz por. Janusz Makarczyk, historyk Henryk Paszkiewicz.

Komendanci obozu[edytuj | edytuj kod]

  • płk dr Frey,
  • gen. por. rez. Nikolaus Schemmel,
  • płk w st. spocz. Paul von Troschke,
  • płk Oster
  • gen. mjr Alfred Petry.

Najstarsi obozu[edytuj | edytuj kod]

Zastępcy najstarszych obozu

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

Francuz, Alain Rempfer, w wyburzanym budynku odnalazł pudło ze zdjęciami. Poddał je skanowaniu i umieścił w galerii: Odnalezione zdjęcia z Murnau. Galeria zawiera ok. 300 fotografii z różnych okresów istnienia obozu.

O ucieczce z obozu opowiada film Wielki Wóz z 1987 w reżyserii i według scenariusza Marka Wortmana.

Przypisy

  1. Zdzisław Jagodziński. W pierwszą rocznicę zgonu Ireny Rybotyckiej. Krzewicielka polskiej książki. „Dziennik Polski”, s. 6, 12 kwietnia 2000. Londyn. 
  2. 1 maja 1942, po przybyciu generałów z Oflagu VIII E Johannisbrunn, najstarszym obozu został gen. dyw. Juliusz Rómmel, który po paru miesiącach zrezygnował z tej funkcji i mianował na swoje miejsce płk. Koryckiego. Zob. Tadeusz Kazimierz Gruszka, W Murnau, Hove 1994, s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]