Ogniwo Daniella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ogniwo Daniella – dwa półogniwa są połączone przez klucz elektrolityczny przenoszący jony pomiędzy nimi. Elektrony przepływają zewnętrznym obwodem.

Ogniwo Daniellaogniwo galwaniczne stworzone przez brytyjskiego chemika Johna Daniella w 1836 roku.

Anodę (elektrodę ujemną) stanowi elektroda cynkowa zanurzona w wodnym roztworze siarczanu cynku ZnSO4. Na półogniwie tym zachodzi proces utleniania cynku Zn do jonu Zn2+ (dochodzi do roztwarzania elektrody ujemnej) zgodnie z reakcją: Zn0(s) → Zn2+(aq) + 2e-

Katodę (elektrodę dodatnią) stanowi natomiast elektroda miedziana zanurzona w wodnym roztworze siarczanu miedzi CuSO4. Na półogniwie tym zachodzi proces redukcji Cu2+ jonów miedziowych do atomów miedzi Cu (miedź osadza się na elektrodzie dodatniej) zgodnie z reakcją: Cu2+(aq) + 2e-  → Cu0(s)

Siła elektromotoryczna ogniwa wynosi około 1,1 V.

Schemat:

(−) Zn | Zn2+ || Cu2+ | Cu (+)

W ogniwie tym oba półogniwa nie stykają się ze sobą bezpośrednio lecz są połączone kluczem elektrolitycznym, najczęściej wykonanym z roztworu chlorku potasu (KCl) w agar-agarze. Klucz elektrolityczny uniemożliwia mieszanie się roztworów elektrolitów oraz zapobiega gromadzeniu się nadmiaru ładunku ujemnego bądź dodatniego w zależności czy rozpatrujemy anodę czy katodę.

Skonstruował je w 1836 roku John Frederic Daniell[1].

Przypisy

  1. Podręczny słownik chemiczny. Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (redaktorzy). Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2004, s. 98. ISBN 8371832400.