Ogranicznik długości serii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Ogranicznik długości serii - zespół mechanizmu spustowego wyłączający mechanizm uderzeniowy po oddaniu założonej liczby (najczęściej trzech) strzałów. Oddanie kolejnych strzałów jest możliwe po zwolnieniu i ponownym ściągnięciu spustu. Ograniczniki długości serii zaczęły być szerzej montowane w broni strzeleckiej (karabinach automatycznych i pistoletach maszynowych) na przełomie lat 70. i 80. Obecnie coraz częściej rezygnuje się z tego rodzaju urządzeń uznając, że dobrze wyszkolony żołnierz jest w stanie samodzielnie kontrolować długość oddanych serii, a wprowadzenie ogranicznika długości serii nadmiernie komplikuje budowę mechanizmu spustowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 164. ISBN 83-86028-01-7.