Okluzja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pojęcia okluzji w chemii. Zobacz też: Front zokludowany w meteorologii.

Okluzja – zjawisko mechanicznego zamykania obcych jonów lub cząsteczek we wnętrzu kryształów osadu (wewnątrz szybko tworzącej się sieci krystalicznej), np. podczas wytrącania siarczanów w postaci osadu BaSO4. Przy dostatecznie szybkim wzroście kryształu BaSO4 może zostać zamknięta w nim cząsteczka BaCl2. Usunięcie tego typu zanieczyszczeń można uzyskać przez kilkakrotną rekrystalizację osadu.

Okluzją nazywa się także pochłanianie gazów przez niektóre metale, zwłaszcza w podwyższonej temperaturze, połączone z tworzeniem roztworów stałych lub związków chemicznych (np. pochłanianie wodoru przez pallad).

W meteorologii okluzją nazywa się łączenie się frontów atmosferycznych w obszarze związanym z niżem barycznym.

W grafice komputerowej termin ten jest używany, aby opisać zjawisko zakrywania obiektów znajdujących się dalej od kamery (obserwatora) poprzez obiekty znajdujące się bliżej.

W medycynie okluzja oznacza zamknięcie światła naczynia krwionośnego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

1. Chemiczne metody analizy ilościowej; pod red. M. Wesołowskiej; AMG; Gdańsk 1998; ISBN 83-87047-12-0.