Okrążenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Okrążenie - zorganizowane działanie różnych rodzajów wojsk i sił zbrojnych podejmowane w celu izolacji na lądzie i w powietrzu, a na kierunku nadmorskim również od strony morza, określonego zgrupowania wojsk przeciwnika od bazy zaopatrzenia i pozostałych sił, zmuszając go tym samym do zaniechania oporu i poddania się. Okrążenie uzyskuje się w wyniku zdecydowanego natarcia na wybranych kierunkach, w głąb ugrupowania przeciwnika, wyjścia na jego skrzydła i tyły, odcinając mu przy tym drogi odwrotu i ograniczając swobodę manewru.

Walka w okrążeniu[edytuj | edytuj kod]

Okrążenie wojsk przez przeciwnika powoduje ograniczenie swobody działania nie tylko okrążonych wojsk, lecz również nadrzędnego szczebla dowodzenia. Odcięte i pozbawione zabezpieczenia logistycznego wojska zdane są na własne siły, ich zdolność bojowa szybko może ulec obniżeniu. Mimo to muszą one prowadzić zdecydowaną walkę.

Walka w okrążeniu obejmuje:

  • obrona w okrążeniu
  • odblokowanie wojsk okrążonych
  • wyjście z okrążenia

Główną cechą walki w okrążeniu, wyróżniającą je od innych zadań jest fakt, że wojska mogą być atakowane z różnych stron, a wsparcie z zewnątrz staje się trudne, o ile jest możliwe. Ponieważ aktualne położenie wojsk znane jest przeciwnikowi, dlatego okrążone wojska są szczególnie narażone na zmasowany ogień artyleryjski, ataki powietrzne, oraz uderzenia bronią masowego rażenia. Wojska okrążone mogą stracić zdolność uzyskiwania aktualnych danych z rozpoznania i danych wywiadowczych. Odpowiedzialność za ich dostarczenie ponosi wyższy szczebel dowodzenia.

Organizacja walki

Obrona

  • W sytuacji gdy wojska znajdą się w okrążeniu, niezbędne jest podjęcie następujących przedsięwzięć:
    • odtworzenie struktury dowodzenia
    • organizacja sektorów, rejonów, pasów obrony
    • utworzenie odwodu
    • organizacja wsparcia bojowego
    • reorganizacja i konsolidacja wsparcia logistycznego
    • odtworzenie łączności

Odblokowanie wojsk

  • Dowódca wojsk okrążonych powinien przygotować swoje siły tak, by w każdej chwili mogły udzielić wsparcia wszelkim działaniom z zewnątrz mającym na celu odblokowanie wojsk własnych.

Przerwanie okrążenia

  • Obejmuje ono:
    • wyznaczenie oddziałów bojowych o odpowiedniej sile zdolnych do przeprowadzenia przerwania okrążenia na wybranym kierunku.
    • zabezpieczenie tych sił i wprowadzenie w błąd przeciwnika na danym odcinku.
    • organizację wsparcia ogniowego.
    • organizację odwodu, zabezpieczenia bojowego i dowodzenia.
    • określenie tyłowych elementów ubezpieczenia.
    • jeśli niemożliwe jest wyjście z okrążenia przez przerwanie pierścienia okrążenia, wtedy może być zastosowane wyjście (przenikanie) skryte przez ugrupowanie przeciwnika. Wymaga to przeorganizowania sił.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • pod red. Marian Laprus: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 247.
  • Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: "Bellona", 1993. ISBN 83-11-08264-2.]