Okręty obrony wybrzeża typu Miecznik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty obrony wybrzeża typu Miecznik
Opis typu
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 1900 ton
Długość do 100 metrów
Prędkość 26 węzłów
Zasięg 6000 Mm lub 30 dni
Uzbrojenie armata 57 do 76 mm
dwie armaty 25 do 40 mm
SAM, pociski manewrujące woda-woda/Ziemia
Wyposażenie lotnicze bezzałogowe samoloty rozpoznawcze

Okręty obrony wybrzeża typu Miecznik — seria planowanych przez polskie Ministerstwo Obrony Narodowej okrętów obrony wybrzeża o wyporności nie mniejszej niż 1900 ton. W lipcu 2013 roku, Inspektorat Uzbrojenia Ministerstwa Obrony Narodowej, upublicznił wstępne warunki techniczne, które muszą spełnić dwa typy nowych okrętów. Zgodnie z przedstawionymi warunkami technicznymi, nowy typ okrętów powinien dysponować prędkości maksymalną 26 węzłów i zasięgiem 6000 mil morskich, a także autonomicznością zapewniająca nieprzerwany pobyt w morzu przez okres 30 dni. Jednostki tego typu powinny być uzbrojone w jedną armatę średniego kalibru od 57 do 76 mm, dwie armaty małego kalibru od 25 do 40 mm oraz torpedy i pociski rakietowe, w tym przeciwlotnicze pociski średniego zasięgu, przeciwokrętowe pociski manewrujące oraz pociski manewrujące do zwalczania celów lądowych.

Okręty obrony wybrzeża typu Miecznik mają być przeznaczone do prowadzenia działań bojowych na Morzu Bałtyckim i Morzu Północnym, a w przypadku działań sojuszniczych we wskazanym akwenie odpowiedzialności operacyjnej Połączonych Sił Morskich NATO. Kadłub okrętu powinien być wykonany ze stali o podwyższonej wytrzymałości, materiały zaś użyte do budowy kadłuba i wyposażenia wewnętrznego powinny gwarantować zminimalizowanie poziomu pól fizycznych okrętu (magnetycznego, akustycznego, hydrodynamicznego, termicznego), skutecznej powierzchni odbicia w pasmach radiolokacyjnych oraz zapewnienie właściwej odporności udarowej mechanizmów okrętowych.

Zadania główne:

  • patrolowanie i ochrona torów podejściowych, w tym wykrywanie, identyfikacja i śledzenie celów nawodnych i podwodnych
  • zwalczanie celów nawodnych uzbrojeniem rakietowym, torpedowym i artyleryjskim
  • zwalczanie celów podwodnych uzbrojeniem torpedowym
  • zwalczanie celów powietrznych uzbrojeniem rakietowym i artyleryjskim
  • zwalczanie celów lądowych uzbrojeniem rakietowym i artyleryjskim
  • ochrona baz morskich i stanowisk dowodzenia.

Zadania dodatkowe:

  • wsparcie morskich zgrupowań zadaniowych w zakresie wykrywania i zwalczania celów nawodnych i podwodnych
  • szybkie rozpoznawanie torów wodnych
  • poszukiwanie i zwalczanie sił i środków dywersji podwodnej w rejonach bazowania
  • przenoszenie i wykorzystywania z pokładu bezzałogowych samolotów rozpoznawczych
  • współpraca z siłami specjalnymi w zakresie zabezpieczenia tych działań, w tym ich transport, wysadzanie, odzyskiwanie i wsparcie ogniowe
  • zdolność do przyjęcia helikoptera o masie do 11 ton

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]