Okręty podwodne projektu 627A

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 627A
K3PLA.jpg
Rodzaj okrętu SSN
Kraj budowy  ZSRR
Projekt SKB-143 (Malachit)
Stocznia Zakład nr 402 (Siewierodwińsk)
Użytkownicy  WMF ZSRR
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

6 x 533 mm
Uzbrojenie torpedy i miny z ładunkami konwencjonalnymi lub atomowymi
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 węzłów<
30 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 3065 t
• w zanurzeniu 4750 t
Długość 107 m
Szerokość 7,9 m
Napęd 2 chłodzone wodą reaktory jądrowe wytwarzających parę wodną dla turbin parowych napędzających dwie śruby
Załoga 86 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne projektu 627A - (NATO: November) pierwszy typ radzieckich okrętów podwodnych z napędem atomowym. Okręty projektu 627A stanowiły lekko zmodyfikowaną konstrukcję pierwszego radzieckiego okrętu podwodnego z napędem atomowym, zbudowanego w jednym egzemplarzu "K-3" projektu 627.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prace nad nowymi okrętami podwodnymi rozpoczęły się w ZSRR w połowie lat 50. Jednostki były uzbrojone wyłącznie w torpedy. Na podstawie konstrukcji okrętów opracowano jednostki projektu 658 uzbrojone w pociski balistyczne. Z powodu nieszczelności systemu chłodzenia reaktora załoga była narażona na zwiększone dawki promieniowania. Przyczyną awarii, które zdarzały się na pokładach, był krótki czas w którym opracowano i wdrożono okręty do produkcji, mimo to dorównywały osiągami okrętom amerykańskim, a pod względem niektórych parametrów nawet je przewyższały.

W 1962 roku K-3 "Leninskij Komsomoł", w cztery lata po USS „Nautilus” (SSN-571), zdobył w biegun północny. W kwietniu 1970 "K-8" zatonął w rejonie Zatoki Biskajskiej, zginęło 54 członków załogi.

Na "K-27" w ramach prowadzonych eksperymentów zainstalowano dwa chłodzone ciekłym metalem reaktory jądrowe.

W 2003 w czasie holowania do stoczni złomowej zatonął "K-159" w wyniku czego zginęło dwóch członków załogi.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]