Okręty podwodne projektu 877
| Okręty podwodne projektu 877 | |
.JPEG&filetimestamp=20070825104052) |
|
| Informacje ogólne | |
|---|---|
| Rodzaj okrętu | SS |
| Kraj budowy | Związek Radziecki |
| Budowa | |
| Projekt | Rubin |
| Stocznia | Sudomech, Zakład 112 (Krasnoje Sormowo), Komsomolsk |
| Zbudowane | 45 |
| Służba | |
| Użytkownicy |  Algieria Chiny Indonezja Indian Navy Iran Marynarka Wojenna RP Rumunia WMF Rosji WMF ZSRR |
| Wejście do służby: • pierwsza jednostka |
12 września 1980 |
| Dane taktyczne | |
| Wyrzutnie torpedowe: • dziobowe |
6 x 533 mm |
| Wyrzutnie rakietowe | Ręczna Strieła-3 lub 9K38 Igła (w okrętach w służbie radzieckiej/rosyjskiej oraz części wyeksportowanych jednostek) |
| Uzbrojenie | 18 torped TEST-71 lub tlenowych 53-65K lub 24 miny zamiast torped |
| Dane techniczne | |
| Wyporność: | |
| • na powierzchni | 2300 ton |
| • w zanurzeniu | 3036 ton |
| Długość | 72,6 metra |
| Szerokość | 9,9 metra |
| Napęd | 2 silniki spalinowe 1700 KM silnik elektryczny 5500 KM napędzające jeden wał i siedmiołopatową śrubę napędową |
| Zasięg | 6000 Mm/7 węzłów na chrapach 400 Mm/3 węzły |
| Załoga | 52 oficerów i marynarzy |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Projekt 877 Paltus (NATO: Kilo) - typ radzieckich okrętów podwodnych o napędzie diesel-elektrycznym. Wariant przeznaczony dla marynarki rosyjskiej został oznaczony jako projekt 636 (Improved Kilo w kodzie NATO)
Spis treści |
[edytuj] Opis
Opracowany w biurze konstrukcyjnym Rubin, z napędem turbo elektrycznym z jednym wałem napędowym i jedną śrubą. Generatory Diesla w które został wyposażony nie zostały połączone z wałem napędowym, lecz generują energie elektryczną ładującą akumulatory, które zapewniają energię dla napędzającego wał silnika elektrycznego[1]. Kilo wyposażony jest w sześć dziobowych wyrzutni torpedowych, z których dwie zapewniają możliwości wystrzeliwania torped sterowanych przewodowo. Automatyczny system przeładowczy zapewnia możliwość szybkiego przeładowania torped – pierwsza salwa sześciu jednostek uzbrojenia może być odpalona w ciągu 2 minut, druga natomiast 5 minut później. Zamiast torped, okręt może przenosić 24 odpalane z wyrzutni torpedowych miny.
Podobnie jak poprzednie radzieckie okręty bojowe, zbudowany został w układzie dwukadłubowym ze sterami głębokości umieszczonymi na dziobie okrętu. 32 procentowa rezerwa wyporności zapewnia możliwość pozostania na powierzchni morza przy zalaniu nawet jednej z sześciu sekcji jednostki i przylegającego do niej zbiornika balastowego.
Budowa tych okrętów rozpoczęła się w trzech stoczniach – Komsomolsk na Dalekim Wschodzie, Sudomech w Leningradzie i w śródlądowej stoczni Krasnoje Sulinowo w Gorki. Okręt wiodący – B-248 – został zbudowany w Komsomolsku i wszedł do służby w radzieckiej marynarce 12 września 1980 roku[1], Do rozpadu Związku Radzieckiego w 1991 roku w Komsomolsku zbudowano 13 jednostek i 9 w Gorki Począwszy od czternastej jednostki, zwiększono długość okrętów w celu instalowania ulepszonej maszynowni.
Wariant projekt 877MK został bardziej wyciszony[1], projekt 636 natomiast był znacznie ulepszonym wariantem, przeznaczonym pierwotnie wyłącznie dla marynarki radzieckiej[1]. W 1993 roku został jednak udostępniony na eksport. Projekt 636/Kilo ma silniejsze silniki elektryczne, prędkość podwodną zwiększoną do 19 węzłów, zaś bardziej efektywna maszyneria umożliwia wolne obroty śruby, dzięki czemu napęd generuje mniejszy poziom hałasu. Wyposażony został także w sonar cyfrowy MGK-400EM z lepsza pasywną detekcją celów. Kilo od zarania przewidziane były dla flot Układu Warszawskiego i innych marynarek, licząc z niestandardowymi jednostkami o nazwie „Warszawianka”[1]. Stocznie Krasnoje Sormowo wraz Sudomechem pracowały nad budową jednostek dla flot zagranicznych, w większości oznaczonych jako 877EKM. Od 1985 roku stocznie ukończyły 21 okrętów podwodnych przeznaczonych dla Algierii (2), Chin (4), Indii (10), Iranu (3), Polski (1) i Rumunii (1)[1].
Z pewnymi modyfikacjami, większość jednostek dla zagranicznych odbiorców oznaczona jest jako 877E, wyposażone zaś do pływania w tropikach 877EKM[1]. Ogólnie dla radzieckiej floty wybudowano 24 okręty Kilo, ostatni z nich zwodowano 6 października 1993 roku, 21 okrętów wybudowano zaś dla zagranicznych odbiorców – całkowita produkcja projektów 636 i 877 sięgnęła 45 jednostek Podczas jednak gdy okręty przeznaczone dla rosyjskiej marynarki mogą odpalać zarówno pociski przeciwokrętowe jak i przeciwpodwodne, jednostki dla eksport jedynie torpedy – z wyjątkiem okrętów indyjskich; 5 bądź sześć z nich wyposażone zostały w pociski przeciwokrętowe 3M-53E Klub-S[1].
Zarówno rosyjskie jak i zagraniczne źródła komplementują jednostki typu Kilo, jednakże jeden z brytyjskich oficerów – dowódca brytyjskiej jednostki typu ‘’Upholder’’, który miał możliwość wejścia pod pokład ‘’Kilo’’, stwierdził, że obydwa typy jednostek wyglądają niemal identycznie. Po rozmowie z członkami załóg powiedział że obydwa okręty mają podobną charakterystykę w zakresie pływania, jednakże izolacja przeciwszumowa i przeciwstrząsowa rosyjskich okrętów budzą wątpliwości[1]. Kilo zapewnia też mniejszy komfort załogi, zwłaszcza w zakresie odpoczynku po wachcie[1]. Według relacji Jonathana Powersa, wyposażenie pomieszczenia kontroli okrętu jest prymitywne i uzależnione od ręcznej obsługi wszystkich systemów[1]. Systemy zdalnej obsługi zastosowane są jedynie w układach awaryjnych[1]. Co interesujące, jeden z oficerów rosyjskich, który odwiedził jednostkę ‘’Upholder’’, określił ją jako zbyt delikatną i zbyt narażoną na awarie z powodu zbytniego zautomatyzowania[1]. Pewnym usprawiedliwieniem jednostek Kilo w świetle oceny brytyjskiego dowódcy jest fakt, że jednostki te były oryginalnie zamierzone dla flot państw Układu Warszawskiego[1].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Kilo class Diesel-Electric Torpedo Submarine (ang.). globalsecurity.org. [dostęp 2011-05-15].
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.
|
|||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||
