Okręty podwodne projektu 885

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne projektu 885
Северодвинск (АПЛ).jpeg
Rodzaj okrętu SSN
Kraj budowy Rosja
Projekt Malachit
Stocznia Siewmasz
Zbudowane jeden
Wodowanie:
• pierwsza jednostka

15 czerwca 2010
Użytkownicy  WMF Rosji
Służba w latach od 2013
Obecnie w służbie 1
Wyrzutnie rakietowe 32 (8x4) lub 40 (8x5) VLS
Uzbrojenie 24 torpedy lub P-800 Oniks lub SS-N-27A Kalibr lub SS-N-30A Kalibr
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20 w
31 - 35 w.
Zanurzenie testowe • bezpieczne: 449,5 m[1]
• nie przekroczone: 549,8 m[1]
• zmiażdżenie: 658 m[1]
Wyporność:
• na powierzchni 9.500 t
• w zanurzeniu 11.800 t
Długość 120 m
Szerokość 15 m
Napęd OK-650KPM napędzający
jedną turbinę, 43 000 hp
(200 MW). pędnik strugowodny
Załoga 90 oficerów i marynarzy

Okręty podwodne projektu 885 "Jasień" – (NATO: Graney / Granay) rosyjski typ okrętów podwodnych czwartej generacji o napędzie atomowym, od pierwszej jednostki noszącej nazwę miasta, nazywany także typem Siewierodwińsk. Zwodowana w 2010 roku pierwsza jednostka typu, K-329 "Siewierodwińsk", przystosowana jest do przenoszenia pocisków manewrujących

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Po rozpadzie Związku Radzieckiego bardzo duża liczba radzieckich programów zbrojeniowych została przez Rosję anulowana, zachowano jednak najważniejsze, rozwojowe programy zbrojeniowe, które kontynuowano[2]. Jedną z trzech dziedzin w których kontynuowano prace badawcze i projektowe[3], był rozwój okrętów podwodnych[2]. Prowadzono w związku z tym prace konstrukcyjne nad okrętami trzeciej generacji w ramach projektów 949A (NATO: Oscar II SSGN), 971 (NATO: Akuła I/II SSN) oraz 877 (NATO: Kilo SS). W toku były także przygotowania do budowy co najmniej dwóch nowych okrętów - SSN Projekt 885 K-329 "Siewierodwińsk" oraz SSBN projekt 955 "Juri Dołgoruki". Podjęto również decyzję o budowie wszystkich przyszłych okrętów podwodnych z napędem nuklearnym w Północnym Zakładzie Budowy Maszyn Siewmasz w Siewierodwińsku, zachowując jednakże zdolności do budowy takich okrętów przez stocznie Komsomolsk na dalekim wschodzie o oraz Stocznię Admiralicji w Sankt Petersburgu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Stępkę pod pierwszy okręt - uznawanego za ostatni rozwinięty radziecki projekt zimnej wojny - projektu 885 "Siewierodwińsk" położono 21 grudnia 1993 roku w stoczni Siewmasz, jednakże z powodu trudności finansowych jego konstrukcję zatrzymano wkrótce po rozpoczęciu budowy. Został on zaprojektowany w petersburskim biurze projektowym Malachit. Zgodnie z projektem przenosić ma torpedy oraz pociski rakietowe wystrzeliwane z wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm. W celu zmieszczenia dziobowych sonarów wyrzutnie te miały podobno być nachylone pod kątem 10° względem osi okrętu[2]. W kadłubie okrętu, za kioskiem, znajduje się 8 silosów mieszczących po 4 hipersoniczne przeciwokrętowe pociski manewrujące P-800 Oniks (NATO: SS-NX-26) lub po 5 pocisków manewrujących Kalibr (SS-N-27A - pocisk hipersoniczny w ostatniej fazie lotu lub SS-N-30A - pocisk subsoniczny), co razem daje 32 Oniks lub 40 Kalibr przenoszonych na okręcie [4].

Konstrukcja Siewierodwińsk zawiera wielką sferyczną antenę sonaru dziobowego. Skonstruowaną po raz pierwszy we wczesnych latach sześćdziesiątych XX w. w Stanach Zjednoczonych antenę tego typu, w konstrukcji 885 zastosowano po raz pierwszy w radzieckich/rosyjskich jednostkach bojowych[2]. Kadłuby okrętów tego typu wykonywane są ze stali niskomagnetycznej.

Wyciszenie[edytuj | edytuj kod]

Jednostki projekt 885 są bardzo dobrze wyciszone. Zastosowano w tym celu m.in. zaawansowane pokrycie wygłuszające i wyciszające kadłuba. Według opublikowanych ocen amerykańskiego wywiadu Marynarki, wyciszenie projektu 885 przewyższa ulepszone amerykańskie okręty SSN typu Improved Los Angeles (668i), w niektórych aspektach dorównując nawet okrętom SSN typu Seawolf[2]. Według tych samych ocen, projekt 885 ustępuje jednak najnowszym okrętom amerykańskim w zakresie tzw. prędkości taktycznej, rozumianej jako maksymalna prędkość zanurzonego okrętu, przy której jest on w stanie przez własne szumy wykryć szumy okrętu podwodnego przeciwnika[2]. Według popularnej prasy rosyjskiej natomiast, wyciszenie projektu 885 przewyższa wyciszenie amerykańskich jednostek typów Seawolf i Virginia.

Program 885[edytuj | edytuj kod]

Wiosną 1997, wizytujący siedzibę biura Malachit, admirał Feliks Gromow zapowiedział rozpoczęcie programu nowego okrętu opartego o projekt 885. W 2009 roku rozpoczęto budowę drugiej jednostki tego projektu ("Jasień-M"), której nadana zostanie nazwa "Kazań". Według zapowiedzi przedstawicieli stoczni druga jednostka zostanie zbudowana do 2015 roku i będzie jednostką znacznie zmodernizowaną. Wodowanie pierwszego okrętu, "Siewierodwińsk", odbyło się 15 czerwca 2010 roku.

Uroczystość wodowania "Siewierodwińsk" w Siewierodwińsku

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Koszt budowy "Siewierodwińska" wyniósł 50 mld. rubli. Za taką sumę można wybudować 2 okręty projektu 955. Drugi okręt - Kazań - ma kosztować ponad 2 razy więcej - bo ok. 110 mld. rubli[5].

Okręty[edytuj | edytuj kod]

  • "K-329 Siewierodwińsk" - projekt 885 - rozpoczęcie budowy 21 grudnia 1993, wodowanie 15 czerwca 2010, wejście do służby 30 grudnia 2013.
  • "K-??? Kazan" - projekt 885M - rozpoczęcie budowy 24 lipca 2009
  • "K-??? Nowosybirsk" - projekt 885M - rozpoczęcie budowy 26 lipca 2013[6]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Warfare ru:885 Severodvinsk class (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.
  3. 1. Systemy kosmiczne, 2. Samoloty taktyczne 3. Okręty podwodne
  4. Vladimir Karnazov: Carrier Killers for the Russian Navy. [dostęp 2014-04-11].
  5. "Czy pr.885 zrujnuje budżet rosyjskiego MON?" SSBN.pl
  6. http://www.ssbn.pl/7248/26-lipca-br-polozono-stepke-okretu-podwodnego-k-nowosybirsk/ Rozpoczęcie budowy Nowosybirska