Okręty podwodne typu Ethan Allen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu Ethan Allen
USSEthanAllenSSBN-608.jpg
Rodzaj okrętu SSBN
Kraj budowy Stany Zjednoczone
Stocznia Electric Boat, Newport News
Zbudowane 5
Użytkownicy  US Navy
Typ poprzedzający George Washington
Typ następny Lafayette
Służba w latach 19611985
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

4 × 533 mm
Wyrzutnie rakietowe 16 x pocisków SLBM
Uzbrojenie Polaris A-2
• 12 torped
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16 węzłów
21 węzłów
Zanurzenie testowe 300 m
Wyporność:
• na powierzchni 6.900 t
• w zanurzeniu 7.900 t
Długość 125,13 m
Szerokość 10,06 m
Napęd • 1 reaktor S5W
• dwie turbiny 15.000 KM
• 1 śruba
Załoga 136 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Ethan Allen (typ 608) amerykańskie okręty podwodne o napędzie atomowym, przenoszące pociski balistyczne klasy SLBM. Zbudowano pięć okrętów tego typu, które wchodziły do służby w US Navy w latach 19611963.

Wraz z czterema innymi typami strategicznych okrętów podwodnych, jednostki typu Ethan Allen należały do grupy okrętów nazywanej „41 for Freedom”, która składała się z czterdziestu jeden jednostek wyposażonych w pociski balistyczne.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Projekt okrętów typu Ethan Allen powstał w wyniku wprowadzenia niewielkich zmian w konstrukcji produkowanych wcześniej okrętów typu George Washington. Zamówienie na pierwszą jednostkę typu USS „Ethan Allen” złożono 17 lipca 1958 w stoczni Electric Boat. Rozpoczęcie budowy miało miejsce 14 września 1959. Wodowanie nastąpiło 22 listopada 1960, wejście do służby 8 sierpnia 1961.

6 maja 1962 r., operujący w ramach Floty Pacyfiku pierwszy okręt tego typu USS „Ethan Allen”, przeprowadził jedyny w historii US Navy test pocisku balistycznego (Polaris A-1) w pełni uzbrojonego w głowicę jądrową. W związku z traktatem o ograniczeniu zbrojeń strategicznych (SALT), niektóre okręty tego typu zostały przeklasyfikowane na okręty myśliwskie. Okręty początkowo były wyposażone w pociski balistyczne typu Polaris A-2, które następnie w wyniku modernizacji wymieniono na Polaris A-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]