Okręty podwodne typu Tench

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu Tench
Ussdiablo.jpg
Kraj budowy Stany Zjednoczone
Zbudowane 31
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka

1944
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

6 x 533 mm
4 x 533 mm
Uzbrojenie 24 torpedy
2 działa 127 mm, 2 działa 40 mm
4 karabiny maszynowe
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

20,25 węzła
8,75 węzła
Zanurzenie testowe 400 stóp (120 m)
Wyporność:
• na powierzchni 1570 długich ton
• w zanurzeniu 2415 długich ton
Długość 95 metrów
Szerokość 8,3 metra
Napęd 4 generatory diesel-elektryczne
(5400 KM)
2 silniki elektryczne
(4.600 KM / 2.740 SHP)
2 wały napędowe, 2 śruby
Zasięg 11.000 Mm @ 10 węzłów (pow.)
96 Mm @ 2 węzły (zan.)
Załoga 80 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Tenchamerykańskie okręty podwodne stanowiące ewolucyjną odmianę okrętów typu Gato i Balao. Jednostki tego typu zainaugurowały stosowanie w amerykańskich okrętach podwodnych bezpośredniego napędu diesel-elektrycznego, co zaowocowało bardzo znaczącą redukcją generowanego przez układ napędowy hałasu oraz uzyskaniem oszczędności w przestrzeni maszynowni, a w konsekwencji powiększeniem o cztery zapasu torped. Jednostki tego typu miały bardziej opływowy kadłub i kiosk, baterie o zwiększonej pojemności, chrapy oraz ulepszony zestaw sensorów, co pozwoliło na prowadzenie dłuższych operacji podwodnych. Podstawowe uzbrojenie jednostek typu Tench stanowiły 24 torpedy wystrzeliwane z 6 dziobowych wyrzutni torpedowych kalibru 533 milimetry oraz 4 wyrzutni zainstalowanych w rufie każdego z okrętów. Uzupełniały je dwa działa kalibru 127 mm oraz 2 działa 40 mm i 4 karabiny maszynowe[1]. Według innych relacji jednak, uzbrojenie przeciwlotnicze stanowiło jedynie 1 działo 40 mm oraz 1 kalibru 20 mm[2].

Wstępne plany zakładały budowę 146 okrętów, ale 115 zostało anulowanych w 1944 i 1945 kiedy stwierdzono, że nie będą potrzebne w walkach z Japonią. Pozostałe 31 zostało włączonych do służby pomiędzy październikiem 1944 ("Tench") i lutym 1951 ("Grenadier").

Ogólna charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

  • Wyporność: 1570 ton w położeniu nawodnym i 2428 ton w położeniu podwodnym (z wyjątkiem SS 417 – 424 gdy 2416 ton oraz SS 475 – 515 gdy 2414 ton)
  • Długość: 307ft (93,6 m) linia wodna, 311ft 9in (95 m) całkowita
  • Szerokość: 27 ft 9in (8,2 m)
  • Zanurzenie: 15 ft 3in (4,6 m)
  • Głębokość testowa: 450 stóp (137 m)
  • Szybkość 20.25 węzłów (37.5km/h) wynurzony, 8.75 węzła (16 km/h) zanurzony
  • Uzbrojenie
    • 10 wyrzutni torped 530 mm (6 przednich, 4 tylne) z zapasem 24 torped
    • działo kalibru 127 mm (długość lufy 25 kalibrów)
    • 2 działa 40 mm
  • Załoga 80-90 oficerów i marynarzy
  • Maszynownia:
    • 4 × 1350 koni mechanicznych (1 MW) silniki Diesla (10 cylindrów Fairbanks-Morse 38D-1/8 (16 cylindrów General Motors 278A w SS 435 – 474)
    • 2 × 1370 koni mechanicznych (1020kW) silniki elektryczne (General Electric w SS 417 – 424, 435 – 474; Elliot Motor w SS 425 – 434, 475 – 520; Westinghouse w SS 521 – 550) (dwa 126-cell Exide główne akumulatory) z wyjątkiem SS 424, 475, 476, 478, 480 – 483, 485, i 488 Gould
    • dwa wały napędowe
  • Zasięg
    • 12,000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów (22,200 km przy prędkości 18.5 km/h) wynurzony;
    • 100 mil morskich przy prędkości 3 węzłów (185 km przy prędkości 5.6kph) zanurzony
  • Maksymalna długość zanurzenia – 48 godzin

Okręty[edytuj | edytuj kod]

† Te kadłuby zostały nazwane, ale budowa została przerwana przed przyjęciem do służby

Przypisy

  1. Norman Polmar: Cold War Submarines, s. 9
  2. Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact, s. 311

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 25, 41, 310-311. ISBN 1-8510-9563-2.
  • Norman Polmar: Cold War Submarines, The Design and Construction of U.S. and Soviet Submarines. K. J. More. Potomac Books, Inc, 2003. ISBN 1-57488-530-8.