Okręty podwodne typu Trafalgar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu Trafalgar
HMS Tireless S-88.jpg
Kraj budowy  Wielka Brytania
Zbudowane 7
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka

1983
Obecnie w służbie 5
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

5 x 533 mm
Uzbrojenie 21 torped + 4 x Sub-Harpoon
Prędkość:
• w zanurzeniu

30 węzłów
Wyporność:
• na powierzchni 4700 ton
• w zanurzeniu 5200 ton
Długość 85,4 metra
Szerokość 9,8 metra
Napęd 1 reaktor PWR1, 2 turbiny
Załoga 130 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Trafalgar – typ brytyjskich okrętów podwodnych z napędem atomowym przeznaczonych do zwalczania żeglugi i innych okrętów podwodnych. Wprowadzanie okrętów do służby rozpoczęło się w 1983. Zbudowano 7 jednostek które pozostają w służbie. Okręty tego typu pozostaną najnowszymi podwodnymi okrętami uderzeniowymi Royal Navy do 2009, kiedy to planowane jest wprowadzenie do służby pierwszej jednostki nowej generacji typu Astute. Portem macierzystym okrętów jest baza Royal Navy HMNB Devonport koło Plymouth.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Po wprowadzeniu do służby w Royal Navy w 1973 pierwszego okrętu podwodnego z napędem atomowym typu Swiftsure, który zapoczątkował serię składającą się z 6 jednostek rozpoczęto prace projektowe nad okrętami nowszej generacji. Projektowane okręty bazowały na konstrukcji okrętów typu Swiftsure było od nich jednak o 2,5 metra dłuższe, otrzymały nowy reaktor atomowy i nowy sonar. Zamówienie na pierwszy okręt typu HMS "Trafalgar" zostało złożone 7 kwietnia 1977. Stępkę okrętu położono 15 kwietnia 1979, wodowanie miało miejsce 1 lipca 1981, a wejście do służby prototypowej jednostki nastąpiło 27 maja 1983. Na okrętach tego typu zastosowano najnowsze rozwiązania mające zwiększyć szanse na przetrwanie okrętu podczas konfrontacji z przeciwnikiem. Zastosowano specjalną powłokę kadłuba która pochłaniała, a nie odbijała fale dźwiękowe, a także zastosowano nowy typ napędu typu pump-jet, dzięki czemu znacznie zmniejszono emisję akustyczną okrętu.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Konstrukcję jednostek tego typu zdominowało dążenie do obniżenia obniżenie sygnatur akustycznej i magnetycznej nowych okrętów. Zastosowano ulepszoną ulepszoną tratwę maszynowni, której zadaniem jest tłumienie jej drgań. Kadłuby okrętów zostały otoczone powłoką anechoiczną, system napędowy został zas wyposażony w nową siedmiołopatową śrubę niskoszumową. W celu dalszego obniżenia poziomy generowanego hałasu, w późnych latach 90., śruby okrętów z wyjątkiem "Trafalgar", zostały zastąpione pędnikami wodnoodrzutowymi. Od 2001 roku, jednostki tego typu zaczęły być po raz kolejny modernizowane - otrzymały między innymi bardziej zaawansowany układ kontroli ognia i sytuacji taktycznej, oraz nowy zestaw sensorów.

Zbudowane okręty[edytuj | edytuj kod]


Okręty podwodne typu Trafalgar
Nazwa Numer taktyczny Rozpoczęcie budowy Wodowanie Wejście do służby Wycofanie ze służby
"Trafalgar" S 107 15 kwietnia 1979 1 lipca 1981 27 maja 1983 9 grudnia 2009[1]
"Turbulent" S 87 8 maja 1980 1 grudnia 1982 28 kwietnia 1984 14 lipca 2012[2]
"Tireless" S 88 6 czerwca 1981 7 marca 1984 5 października 1985 19 czerwca 2014
"Torbay" S 90 3 grudnia 1982 7 lutego 1987
"Trenchant" S 91 28 października 1985 3 listopada 1986 14 stycznia 1989
"Talent" S 92 13 maja 1986 15 kwietnia 1988 12 maja 1990
"Triumph" S 93 2 lutego 1987 16 lutego 1991 2 października 1991

Wypadki[edytuj | edytuj kod]

HMS "Torbay" (S90) w 2010
  • W 1998 na HMS "Trenchant" wystąpił wyciek pary, w wyniku którego załoga była zmuszona do wyłączenia reaktora.
  • W 2000 na pokładzie HMS "Tireless" odkryto pęknięcie rurociągów układu chłodzenia reaktora, w wyniku czego okręt w trybie awaryjnym udał się do Gibraltaru w celu dokonania napraw.
  • W listopadzie 2002 HMS "Trafalgar" wpadł na skały w rejonie wyspy Skye, w wyniku czego obrażeń doznało 3 członków załogi a koszty remontu wyniosły 5 milionów funtów.
  • W 2007 na pokładzie HMS "Tireless" doszło do eksplozji generatora tlenu na zanurzonym pod lodami Arktyki okręcie, w wyniku czego zginęło dwóch członków załogi.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 375. ISBN 1-8510-9563-2.