Okręty podwodne typu U-101

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu U-101
Kraj budowy Austro-Węgry
Zbudowane 0
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 kal. 450 mm[1]
1 kal. 450 mm[1]
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

13,25 węzła[1]
8,25 węzła[1]
Wyporność:
• na powierzchni 428 t
(472 krótkich ton)[1]
• w zanurzeniu 620 t
(680 krótkich ton)[1]
Długość 53,5 m[1]
Szerokość 5,8 m[1]
Napęd 2 śruby
2 × s. dieselowskie, razem 1060 bhp (790 kW)
2 × s. elektryczne, razem 788 shp (588 kW)[1]
Załoga 26[1] oficerów i marynarzy

Okręty podwodne typu U-101 – typ dziewięciu okrętów podwodnych budowanych dla Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w czasie I wojny światowej. Plany okrętów bazowały na projekcie Type 1916 S 1 z Ungarische Unterseebotsbau AG. Stępki pierwszych trzech jednostek położono pod koniec 1917 i na początku 1918 w stoczni Austriawerft w Trieście. Żadnej z nich nie zwodowano ani nie ukończono przed końcem wojny. Stępek pozostałych sześciu jednostek nie położono.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Flota austro-węgierskich okrętów podwodnych była w większości przestarzała w momencie wybuchu I wojny światowej[2]. Przez pierwsze dwa lata wojny austro-węgierska marynarka skupiała swoje wysiłki na zbudowaniu podwodnej floty dla obrony własnych wybrzeży Adriatyku. Gdy jednostki tego rodzaju znajdowały się już w budowie lub zostały nabyte od Niemiec, w 1916 skierowano wysiłki na zbudowanie większych okrętów, mogących operować także na znacznie większym Morzu Śródziemnym[2]. Po zatwierdzeniu do budowy sześciu większych jednostek marynarka rozważała bądź to zbudowanie na licencji niemieckich jednostek typu UB III bądź wdrożenie projektu Typ 1916 S 1 zgłoszonego przez Ungarische Unterseebotsbau AG (UBAG) z Fiume[1].

Jednostki typu U-101 bazowały na projekcie UBAG, który opisywał jednostkę o wyporności 428 t (472 krótkich ton) na powierzchni i 620 t (680 krótkich ton) w zanurzeniu. Okręty miały mieć długość 53,5 m, szerokość 5,8 m i zanurzenie 3,6 m. Jako napęd miały służyć: na powierzchni dwa silniki diesla o łącznej mocy 1060 bhp (790 kW), w zanurzeniu dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 788 shp (588 kW). Prędkości maksymalne miały wynosić odpowiednio 13,25 węzła i 8,25 węzła. Okręty miały być obsługiwane przez 26-osobową załogę[1].

Projekt zakładał uzbrojenie składające się z pięciu wyrzutni torpedowych kal. 450 mm: czterech dziobowych i jednej rufowej. Okręty miały być także wyposażone w jedno działo pokładowe kal. 10 cm/L35 oraz jeden karabin maszynowy kal. 8 mm[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Marynarka austro-węgierska zatwierdziła budowę łącznie dziewięciu jednostek typu U-101. Sześć miało otrzymać numery od U-101 do U-106, kolejne od U-118 do U-120. Po zakończeniu budowy pierwszych sześciu okrętów marynarka chciała oddać na złom sześć najstarszych okrętów o nazwach od U-1 do U-6 i porzucić pierwszą cyfrę numeru nowych okrętów. W ten sposób np. U-101 zostałby przemianowany na U-1. Pod koniec 1917 i na początku 1918 położono stępki pierwszych trzech jednostek (U-101 do U-103) w stoczni Austriawerft w Trieście[1][a].

Brak zarówno materiałów, jak i wykwalifikowanej siły roboczej przyczyniał się do spowolnienia postępów w budowie wszystkich oceanicznych okrętów podwodnych[3]. W rezultacie żaden z pierwszych trzech okrętów nie został zwodowany ani ukończony. Resztę anulowano przed położeniem stępki. U-101 był ukończony w 47% w momencie zakończenia wojny. U-102 i U-103 odpowiednio w 30 i 10%[1]. Pomimo tego że brak szczegółowych danych o losach trzech nieukończonych kadłubów jednostek typu U-101, to inne nieukończone austro-węgierskie okręty podwodne zostały zezłomowane w 1919 i 1920[4].

Uwagi

  1. Austriawerft była nową, bardziej patriotyczną wojenną nazwą Stabilimento Tecnico Triestino. Patrz: Baumgartner i Sieche, jak przedstawiono tutaj (przedruk i tłumaczenie na angielski przez Sieche). [dostęp 2011-07-14]

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 Gardiner, s. 345.
  2. 2,0 2,1 Gardiner, s. 341.
  3. Baumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) [dostęp 2011-07-14]
  4. Gardiner, s. 344.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]