Okręty podwodne typu U-50

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu U-50
Kraj budowy Austro-Węgry
Stocznia Ganz Danubius
Zbudowane 0
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe

4 kal. 450 mm[1]
2 kal. 450 mm[1]
Uzbrojenie 2 × 10 cm/L35
lub
2 × 120 mm/L35[1]
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

16,5 węzła[1]
9 węzłów[1]
Wyporność:
• na powierzchni 840 t[1]
• w zanurzeniu 1100 t[1]
Długość 73 m[1]
Szerokość 6,30 m[1]
Napęd 2 śruby napędowe
2 × silniki diesla, łącznie 2300 bhp (1700 kW)
2 × silniki elektryczne, łącznie 1200 shp (890 kW)[1]

Okręty podwodne typu U-50 – typ czterech oceanicznych okrętów podwodnych budowanych dla marynarki austro-węgierskiej Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine w czasie I wojny światowej. Projekt okrętów bazował na projekcie niemieckim. Austro-węgierska marynarka autoryzowała umowę z Ganz Danubius na budowę jednostek w Fiume w lutym 1916. Jedynie dla dwóch jednostek położono stępki, ale żadna z nich nie została zwodowana ani ukończona. Nieukończone kadłuby zostały zezłomowane po zakończeniu wojny.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Flota austro-węgierskich okrętów podwodnych była w większości przestarzała w momencie wybuchu I wojny światowej[2]. Przez pierwsze dwa lata wojny austro-węgierska marynarka skupiała swoje wysiłki na zbudowaniu podwodnej floty dla obrony własnych wybrzeży Adriatyku. Gdy jednostki tego rodzaju znajdowały się już w budowie lub zostały nabyte od Niemiec, skierowano wysiłki na zbudowanie większych okrętów, mogących operować także na znacznie większym akwenie Morza Śródziemnego[2].

Z tego powodu austro-węgierska marynarka 11 lipca 1915 zakupiła plany okrętów podwodnych projektu 835 od Germaniawerft w celu budowy ich na licencji nad Adriatykiem. Planowano budowę okrętów o wyporności 840 t na powierzchni i 1100 t w zanurzeniu. Okręty miały mieć długość 73 m, szerokość 6,3 m i zanurzenie 3,94 m. Napęd okrętu miały stanowić na powierzchni dwa silniki diesla o łącznej mocy 2300 bhp oraz dwa silniki elektryczne o mocy łącznej 1200 shp pod wodą. Odpowiednio prędkość maksymalna miała wynosić 16,5 węzła i 9 węzłów. Okręty miały być wyposażone w dwie śruby napędowe. Załogę okrętów typu U-50 miało stanowić 33 ludzi[1].

Okręty miały być uzbrojone w sześć wyrzutni torpedowych kal. 450 mm. Cztery z nich miały być umieszczone na dziobie, dwie na rufie. Okręty miały mieć zapas 9 torped. Pierwotny projekt zakładał uzbrojenie jednostek w dwa działa kal. 100 mm/L35, co zostało zmienione na dwa działa kal. 120 mm/L35 w przypadku trzeciej i czwartej jednostki tego typu[1].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

7 lutego 1916 Ganz Danubius otrzymał autoryzację kontraktu na budowę dwóch okrętów typu U-50: U-50 i U-51[3]. Były to dwie jednostki z sześciu okrętów oceanicznych budowanych w 1916[2][a]. Kolejne dwa okręty tego typu, U-56 i U-57, zamówiono we wrześniu 1918[1].

Brak zarówno materiałów, jak i wykwalifikowanej siły roboczej, przyczyniał się do spowolnienia postępów w budowie[3] i w rezultacie żaden z okrętów nie został zwodowany ani ukończony[1]. Kontrakt na budowę drugiej pary jednostek został anulowany przed położeniem ich stępek. W momencie zakończenia wojny U-50 był ukończony w 90%, U-51 był ukończony jedynie w 60%. Obie jednostki zostały zezłomowane na pochylni w 1920[1].

Uwagi

  1. Inne okręty to U-48 i U-49 typu U-48 oraz U-52 i U-53 należące do typu U-52. Patrz: Gardiner, s. 341.

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 1,12 1,13 1,14 Gardiner, s. 344.
  2. 2,0 2,1 2,2 Gardiner, s. 341.
  3. 3,0 3,1 Baumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) Data dostępu 2 grudnia 2008.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]