Okręty podwodne typu UBI

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Okręty podwodne typu UB 1)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Okręty podwodne typu UB-I
SM UB-I Skizze.jpg
Opis typu
Kraj budowy  Cesarstwo Niemieckie
Użytkownicy  Kaiserliche Marine (17)
 K.u.K. Kriegsmarine (5)
Bułgaria Bułgarska Marynarka Wojenna (1)
Stocznia Germaniawerft, Kilonia i Weser, Brema
Wejście do służby 1915
Zbudowane okręty 20
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność nawodna: 127 t
podwodna: 142 t
Długość 28,1 m
Szerokość 3,2 m
Zanurzenie 3,0 m
Napęd silnik wysokoprężny i silnik elektryczny, 60/120 KM, 1 śruba
Prędkość 6,5/5,5 węzłów (nawodna/podwodna)
Zasięg 1650 Mm
Załoga 14
Uzbrojenie 2 wyrzutnie torped 450 mm, 2 torpedy
1 karabin maszynowy 8 mm
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu UB-I – niemieckie małe okręty podwodne z okresu I wojny światowej. Okręty tego typu uzbrojone były w dwie wyrzutnie torpedowe i karabin maszynowy kalibru 8 mm. W latach 1914–1915 zbudowano dla marynarki niemieckiej 17 jednostek tego typu (UB-1 do UB-8 przez stocznię Germaniawerft i UB-9 do UB-17 przez stocznię Weser) oraz trzy dalsze dla marynarki Austro-Węgier.

Okręty typu UB-I były małymi jednokadłubowymi jednostkami przeznaczonymi do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji. Wymogiem przy ich projektowaniu była możliwość transportu koleją, dzięki temu część została przetransportowana nad Adriatyk, gdzie operowały z baz austriackich. W praktyce miały niewielkie możliwości bojowe, a ich niedostatkami była mała prędkość i słaba manewrowość[1]. Mogły zanurzyć się do głębokości 50 m, czas przejścia w zanurzenie wynosił 33 sekundy[2].

UB-10, 12, 16 i 17 zostały w 1918 przebudowane na podwodne stawiacze min – wyrzutnie torped zastąpiono przez 4 wyrzutnie min (przenosiły 8 min), przy tym przedłużono kadłub do 32 m i wyporność wzrosła do 147/161 t[2].

Służba[edytuj | edytuj kod]

UB-7, 8, 9 i 14 operowały na Adriatyku z baz austriackich, będąc fikcyjnie przyjęte do służby marynarki austro-węgierskiej, pod numerami U-7, 8, 9 i 26 (było to spowodowane tym, że Niemcy początkowo nie były oficjalnie w stanie wojny z Włochami). Pod koniec 1916 powróciły pod niemiecką banderę. UB-8 został później przekazany Bułgarii pod nazwą "Podwodnik nr 18"[2].

1 kwietnia 1915 Austro-Węgry zamówiły pięć okrętów podwodnych tego typu, z czego dwa pierwsze, UB-1 i UB-15, weszły początkowo do służby niemieckiej i operowały na Adriatyku z niemieckimi załogami do czerwca–lipca 1915, kiedy zostały przejęte przez Austro-Węgry, jako (odpowiednio) U-10 i U-11. Dalsze trzy U-15, 16 i 17, zostały dostarczone bezpośrednio Austro-Węgrom.

Skrócone losy[edytuj | edytuj kod]

  • UB-1 – przekazany Austro-Węgrom jako U-10, uszkodzony 4 czerwca 1915, po czym wycofany w 1918
  • UB-2 – złomowany po wojnie
  • UB-3 – zaginął na Morzu Śródziemnym w maju 1915
  • UB-4 – zatopiony przez statek-pułapkę HMS "Inverlyon" 15 sierpnia 1915 na Morzu Północnym
  • UB-5 – złomowany po wojnie
  • UB-6 – wpadł na mieliznę 18 marca 1917 koło wybrzeża Flandrii, zdobyty przez Francuzów, złomowany
  • UB-7 – zatopiony w październiku 1916 na Morzu Czarnym przez rosyjski wodnosamolot[1]
  • UB-8 – przekazany Bułgarii, po wojnie przekazany Francji i złomowany
  • UB-9 – złomowany po wojnie
  • UB-10 – samozatopiony 5 października 1918 u brzegów Flandrii podczas niemieckiego odwrotu
  • UB-11 – złomowany po wojnie
  • UB-12 – zatonął w 1918 na minach na Morzu Północnym
  • UB-13 – zatopiony 24 kwietnia 1916 u brzegów Flandrii przez brytyjski statek rybacki, w zaminowanej sieci
  • UB-14 – złomowany po wojnie
  • UB-15 – przekazany Austro-Węgrom jako U-11, po wojnie przekazany Francji i złomowany
  • UB-16 – zatopiony 10 maja 1918 koło Essex przez brytyjski okręt podwodny E34
  • UB-17 – zatopiony 11 marca 1918 koło wybrzeży Holandii przez brytyjski niszczyciel HMS "Onslow"

Okręty austro-węgierskie:

  • U-15 – złomowany po wojnie we Włoszech
  • U-16 – staranowany 17 października 1916 przez frachtowiec "Borminda", po storpedowaniu eskortującego go włoskiego niszczyciela "Nembo"[2]
  • U-17 – złomowany po wojnie we Włoszech

Przypisy

  1. 1,0 1,1 J. Apalkow...
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Conway's...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Robert Gardiner (red.): Conway's All the World's Fighting Ships: 1906-1921, US Naval Institute Press, Annapolis, 1985, ISBN 0-87021-907-3, s. 180, 343
  • J.W. Apalkow (Ю.В.Апальков): WMS Germanii 1914-1918 gg. (ВМС Германии 1914—1918 гг.), seria Morskaja Kollekcja 3/1996

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]