Okręty podwodne typu Wilk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Okręty podwodne typu Wilk
ORP Wilk Morze1937-7.jpg
Kraj budowy Francja
Stocznia Normand, Loire, CNF
Zbudowane trzy
Wodowanie:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

1929
1931
Użytkownicy  Marynarka Wojenna (2RP)
Typ następny Orzeł
Wejście do służby:
• pierwsza jednostka
• ostatnia jednostka

1931
1932
Służba w latach 1931-1955
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

4 x 550 mm (1 zewnętrzna wyrzutnia podwójna 550 mm)
Uzbrojenie 10 torped, 40 min,
1 działo kal. 100 mm, 1 działko przeciwlotnicze kal. 40 mm
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

14,5 węzła
9,5 węzła
Wyporność:
• na powierzchni 980 ton
• w zanurzeniu 1250 ton
Długość 77,95 m
Szerokość 5,45 m
Napęd 2 silniki Diesla Normand Vickers 1800 KM (1324 kW) 2 silniki elektryczne 1200 KM (883 kW)
Zasięg 7000 Mm przy 7,5 węzła
80 Mm przy 4 węzłach w zanurzeniu
Załoga 54 oficerów i marynarzy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Okręty podwodne typu Wilk - typ polskich okrętów podwodnych, zbudowanych we Francji, składający się z trzech jednostek: ORP "Wilk", "Ryś" i "Żbik". W służbie w latach 1931-1955. Jednostki typu Wilk były powiększonymi wersjami francuskiego typu Saphir. We wrześniu 1939 roku, "Ryś" oraz "Żbik" zostały internowane w Szwecji, po zakończeniu drugiej wojny światowej powróciły do Polski, gdzie pełniły służbę w polskiej marynarce wojennej, a w latach 50. zostały pocięte na złom. Po rozpoczęciu działań bojowych ORP "Wilkowi" udało się opuścić Bałtyk i dopłynąć do Wielkiej Brytanii, gdzie pełnił rolę okrętu szkoleniowego. Po zakończeniu wojny powrócił do Polski i wraz z bliźniaczymi okrętami został pocięty na złom.

Na początku lat 20. KMW opracowało tzw. "Mały plan budowy floty". Zgodnie z jego założeniami planowano wybudować dziewięć okrętów podwodnych, w tym trzy stawiacze min. W grudniu KMW powołało do życia komisję, która otrzymała zadanie opracowania warunków i założeń dla planowanych okrętów podwodnych. Do konkursu zgłosiły się wyłącznie francuskie stocznie, co spowodowane było względami politycznymi - okręty miały być finansowane z pożyczki udzielonej przez rząd francuski. 1 grudnia 1926 szef Kierownictwa Marynarki Wojennej komandor Jerzy Świrski, podpisał umowę na budowę trzech łodzi podwodnych[1], z francuską stocznią Ateliers et Chantiers Augustin-Normand w Hawrze[2].

Przypisy

  1. W 1936 roku, wraz z przemianowaniem Dywizjonu Łodzi Podwodnych na Dywizjon Okrętów Podwodnych, nastąpiła zmiana nomenklatury. Od tego momentu, łodzie podwodne zaczęły być nazywane okrętami podwodnymi.
  2. Jan Kazimierz Sawicki [red]: Kadry morskie Rzeczypospolitej. Tom II: Polska Marynarka Wojenna. Cz. 1: Korpus Oficerów 1918−1947. Gdynia: 1996, s. 36. ISBN 83-86703-50-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). ABC-CLIO, marzec 2007, s. 189. ISBN 1851095632.